Joe Jackson OVER Pop en klassiek

Heaven And Hell, Sony Classical ASK 60273. Joe Jackson: 24, 25 en 26/11 Paradiso, Amsterdam.

AMSTERDAM, 24 NOV. “Mijn muziek past niet in een categorie. Het heeft verschillende elementen in zich. Het is in elk geval geen vooropgezet plan geweest om klassiek met pop te combineren, als een soort stunt. Het is wat natuurlijk uit mij komt, dat is toevallig heel eclectisch. Ik leg mezelf geen beperkingen op.”

De Engelse zanger/muzikant Joe Jackson werd eind jaren zeventig bekend met scherpe rocksongs. In de jaren daarna verbreedde hij zijn horizon. Hij is nu uitgekomen op muziek die elementen uit klassiek en pop in zich heeft, zoals te horen is op de nieuwe cd Heaven And Hell. Het is Jacksons eerste cd die wordt uitgebracht door een klassieke platenmaatschappij, Sony Classical.

“Ik had genoeg van de popwereld. De mensen van de platenmaatschappij waarbij ik zat zagen mijn muziek niet meer zitten, omdat ze het moeilijk vonden op de markt te brengen, om het op de radio gedraaid te krijgen. Het enige waar ze op uit zijn is om van elke plaat tien miljoen exemplaren te verkopen, en dat zou met mijn muziek niet lukken. Klassieke platenmaatschappijen toonden onmiddellijk veel interesse voor de plaat. Ze beseffen dat ze niet kunnen overleven door zich alleen nog op puur klassieke muziek te concentreren, dus zijn ze interessante eigentijdse muziekprojecten aan het oppikken die niet bij poplabels passen.

“Er is een groot gebied van mensen die een nieuwe manier proberen te vinden om muziek te schrijven die eigentijds is, maar niet noodzakelijk pop. Daar hebben we een nieuwe categorie voor nodig, een nieuwe term. Want zo werkt het in de media: als er geen naam voor is, bestaat het niet. Maar het bestaat wel degelijk, daar twijfel ik niet aan.

“Ik voel mij niet thuis in de popwereld, die artiesten alleen beoordeelt op hun hits. Er wordt sterk de nadruk gelegd op jeugd, op nieuwheid, op mode. Ik kan geen onderdeel zijn van een wereld die mij oud vindt op mijn tweeënveertigste. Want hoe moet ik mij dan voelen op mijn tweeënvijftigste, of tweeënzestigste? Ik kan mij niet vinden in een wereld waarin mensen van 42 niet meer van belang worden gevonden. Wat ik nu doe vind ik heel veel beter dan wat ik op mijn eerste album deed. Maar je zult altijd mensen houden die zeggen: die eerste plaat was het beste. Volgens die manier van denken ben je het belangrijkst als je de nieuwe hippe figuur bent. Dus ben ik niet belangrijk meer. Dat accepteer ik niet.

“Het is niet zo dat ik mezelf te slim vind voor pop, of er niet meer van hou, maar ik vind dat iedereen zijn talent moet volgen. Ik denk dat het schrijven van drie minuten-popliedjes niet is waar ik het best in ben. Ik wil iets uniekers maken. Als popmuzikanten zich met klassieke muziek gaan bezighouden is het resultaat meestal desastreus, omdat ze er niet de juiste vaardigheden voor hebben. Ze weten niet wat ze doen. Het hoeft geen slecht idee te zijn, het zijn geen onverenigbare werelden. Dat idee dat het zulke aparte werelden zijn klopt niet volgens mij, klassieke muzikanten luisteren ook naar de radio, ze weten wat er gebeurt. Het is wel zo dat je er moeite voor moet doen als je klassieke muziek wilt waarderen, veel mensen willen dat niet, vinden het intimiderend. Dat snap ik niet. Er zijn zo veel dingen waar je moeite voor moet doen om er van te houden. Voetbal bijvoorbeeld, je moet de regels leren.

“Voor mij is er een basiswaarheid die voor alle goede muziek geldt: het kan binnen een paar seconden voorbij woorden, voorbij logica gaan, recht naar een plek binnenin je, zonder dat het te verklaren is. Dat kan elke soort muziek doen.”