Via de Schoffies naar het WK voetbal

Bij Heerenveen is voetballer Ali Elkhattabi de laatste weken goed op dreef. Als beloning ontving de Schiedammer woensdag een uitnodiging voor het Marokkaanse elftal. “Ik voel me meer Marokkaan dan Nederlander.”

HEERENVEEN, 22 NOV. Ali Elkhattabi is geen dromer. Maar denkend aan het WK voetbal verschijnt een dromerige blik in de ogen van de aanvaller van Heerenveen. Nu hij woensdag een uitnodiging ontving om volgende week met Marokko een oefenwedstrijd te spelen tegen Togo, komt het WK steeds dichterbij voor de 20-jarige Marokkaan uit Schiedam. “Een plaatsje bij de WK-selectie zou fantastisch zijn. Al zit ik alleen maar op de bank. Ik ben iemand die van dag tot dag leeft, maar de zomermaanden houd ik voorlopig vrij.”

Voor Elkhattabi kwam de uitnodiging niet als een verrassing. “In oktober mocht ik ook al meedoen tegen Brazilië. Helaas moest ik toen afzeggen wegens familieomstandigheden.” Ook nu is het nog onzeker of de aanvaller mee kan spelen. Afgelopen week raakte hij geblesseerd aan de lies. “Weer afzeggen kan ik me niet veroorloven. Dan gaan ze misschien denken dat er andere redenen zijn. Dat ik niet voor Marokko wil spelen of zoiets. Maar geloof me: ik voel me echt vereerd.”

Zijn uitverkiezing heeft Elkhattabi te danken aan zijn spel bij Heerenveen. In zijn tweede seizoen bij de Friese club staat hij veelvuldig in de basis en met acht doelpunten is hij clubtopscorer. Anderhalf jaar geleden kwam hij als relatief onbekende voetballer naar de Friese club. Bij SVV en Sparta speelde hij in de jeugd. In het eerste elftal van de Rotterdammers veroverde hij nooit een basisplaats.

Toen Heerenveen met een aanbieding kwam, was de keuze dan ook snel gemaakt. Elkhattabi verruilde Spangen voor het Abe Lenstra stadion. “Ik ging een stapje hogerop spelen. Bovendien was het voor mij een een uitstekende manier om mezelf beter te leren kennen. Los van mijn ouders moest ik me vestigen in Heerenveen.”

Aanvankelijk was Elkhattabi enigszins huiverig voor het avontuur in het hoge Noorden. “Ik verwachtte een enorm cultuurverschil tussen de Randstad en Friesland. Je hoort toch altijd over stugge Friezen, maar het viel reuze mee. Bij Heerenveen staan weinig Friezen onder contract. Van aanpassingsproblemen had ik geen last.”

In Schiedam groeide Elkhattabi op in een multiculturele wijk. “Daarom is het voor mij ook niet vreemd dat ik nu in een ploeg met veel buitenlanders speel. Ik ben niet anders gewend dan leven tussen vreemde talen. Met een vriendengroepje voetbalden we in Schiedam altijd op straat. Elk moment waren we bezig met de bal. Ik was een echte dribbelaar, een typische straatvoetballer.”

Het straatvoetbal is op sterven na dood en volgens Elkhattabi schuilt daarin de verklaring van de recente toename van het aantal buitenlanders in de Nederlandse competitie. “Talentjes ontwikkelen zich veel minder, dus moeten de spelers ergens anders vandaan worden gehaald. In Nederland heeft iederen het zeker te druk voor straatvoetbal.”

Op zijn tiende begon Elkhattabi met voetballen bij SVDPW uit Schiedam. Na de Schoffies Van De Parallel Weg voegde hij zich bij de jeugd van SVV, alvorens Sparta hem op vijftienjarige leeftijd inlijfde. Met weemoed denkt hij nog wel eens terug aan de periode op Spangen. “Sparta is een prachtige club. Jammer genoeg ben ik nooit verder gekomen dan een paar invalbeurten. Waarom ze me hebben laten gaan? Ik zou het niet weten. Ze deden wel een aanbieding, maar die van Heerenveen was gewoon beter. Misschien kan ik mijn loopbaan bij Sparta beëindigen, dat klinkt grappig.”

Voorlopig houdt hij rekening met een drukke zomer. Elkhattabi speelde nog nooit voor een vertegenwoordigend elftal. Niet voor Nederland, niet voor Marokko. “Ik ben wel eens uitgenodigd om te spelen voor de landelijke jeugd. Daar heb ik bewust nee tegen gezegd, want ik wilde niet mijn kansen verspelen om voor Marokko uit te komen.”

Op de vraag wat hij zou doen als bondscoach Guus Hiddink hem vandaag of morgen belt om bij het Nederlands elftal te komen, moet hij even diep nadenken. Maar tenslotte zegt hij vastberaden. “Dan kies ik toch voor Marokko. Ik ben wel in Nederland geboren, maar ik voel me Marokkaan.”

    • Johan Stobbe