Deja vu

Een mollig meisje van elf jaar dat kon dansen en springen op schaatsen, meldde zich vol verwachting op de eerste Olympische Winterspelen in 1924. Ze droeg een grote hoed, heette Sonja Henie en kwam uit Noorwegen, waar ze nationaal kampioen kunstrijden was geworden. Maar op de Winterspelen in Chamonix eindigde ze als achtste en laatste.

Teleurgesteld keerde zich terug naar huis, maar vastbesloten om beter te worden. Onder leiding van haar vader trainde ze zeven uur per dag. Ze nam dans- en balletlessen en groeide uit tot een slanke en gracieuze schaatsenrijdster. Drie jaar later werd ze wereldkampioen en weer een jaar later op de Winterspelen van 1928 in St. Moritz won ze de gouden medaille. Tien keer werd ze wereldkampioen en drie keer olympisch kampioen. Ze tekende een contract bij een ijsshow en reisde daarmee door de Verenigde Staten. Voor de filmmaatschappij 20th Century Fox speelde ze in elf speelfilms. Vooral door Sonja Henie, haar gewaagde kostuums, nooit vertoonde sprongen en pirouettes werd kunstrijden in Amerika enorm populair. De Noorse werd schatrijk. Ze stichtte een fonds ter ondersteuning van moderne schilderkunst in Noorwegen. Ze werd ernstig ziek, leukemie. In 1969 overleed Sonja Henie toen ze per vliegtuig werd vervoerd van Parijs naar Oslo, de stad waar de ijsprinses 57 jaar eerder was geboren.