Paperbacks

Joyce Carol Oates: We Were the Mulvaneys. Plume, 454 blz. ƒ 35,15

Evenals de door haar zeer bewonderde William Faulkner heeft de Amerikaanse schrijfster Joyce Carol Oates een sterke fascinatie voor geweld. Vooral de emotionele en sociale gevolgen van geweld vormen een telkens terugkerend onderwerp in haar boeken. Haar laatste, zevenentwintigste roman, We Were the Mulvaneys, beschrijft op meesterlijke wijze de verwoestende uitwerking van een gewelddaad op een gelukkig, hecht gezin.

De Mulvaneys zijn, midden jaren zeventig, een bekende familie in het stadje Mount Ephraim in upstate New York, populair, gerespecteerd, en benijd door hun stadsgenoten. Michael Mulvaney heeft een goedlopend bedrijf opgebouwd, zijn vrolijke, energieke vrouw verzamelt antiek. Beiden houden zielsveel van hun vier intelligente, mooie kinderen, maar vooral van hun zachtaardige dochter Marianne, cheerleader en bovendien een 'good Christian girl'. Om de idylle compleet te maken woont het gezin op een afgelegen boerderij met paarden, katten, honden en tal van andere beesten.

De verstoting uit dit paradijs komt wanneer Marianne wordt verkracht na een schoolfeestje. De dader is een jongen uit een vooraanstaande, rijke familie, met heel wat meer invloed dan vader Mulvaney. Marianne neemt haar toevlucht tot een soort religieuze zelfkastijding, geeft zichzelf de schuld (ze had immers gedronken!), en weigert aangifte te doen. De rest van de Mulvaneys zoekt gerechtigheid, maar het incident wordt doodgezwegen door hun vrienden en kennissen, die de familie opeens mijden als de pest.

Op dit punt komt Oates pas echt goed op dreef. Met een satanisch genoegen beschrijft ze de psychische en morele desintegratie van de Mulvaneys, breekt stapje voor stapje alles af wat ze hadden opgebouwd: vriendenkring, familieleven, bedrijf, boerderij. Maar hoewel Oates de lezer meesleept van dieptepunt naar dieptepunt in dit sombere familie-album, gaat het boek uiteindelijk niet over het uiteenvallen van een familie, maar eerder over hun veerkracht en wat mensen ondanks alles aan elkaar bindt. Oates schrikt niet terug voor een stevige portie symboliek, en is soms wat breedsprakig, maar ze heeft van de Mulvaneys zulke levensechte personages gemaakt dat je aan het einde van het boek graag wil weten hoe het met ze verder gaat.