Nieuw typetje is een hilarische voltreffer; Paul van Vliet terug met show van allure

Voorstelling: Waar waren we gebleven, door Paul van Vliet, m.m.v. Ben van der Linden, Martijn Alsters en Peter Heijnen. Regie: Eddy Habbema. Gezien: 20/11 in de Schouwburg, Gouda. Aldaar t/m 22/11; tournee t/m 13/6. Inl. (070) 364 38 46.

Paul van Vliet begint zijn nieuwe solovoorstelling met het liedje waarmee hij bijna vier jaar geleden zijn vorige afsloot, en zegt dan: “Dus dáár waren we gebleven...” In de tussentijd legde hij eer in met de Higgins-rol in My fair lady, waarover hij nu een paar vrolijke verhalen vertelt - over hoe moeilijk het hem als cabaretier viel een vierde wand te fantaseren tussen toneel en zaal, en hoe lastig hij het dus vond het publiek te negeren. Na die musical trad hij een jaar lang niet op. In die tijd schreef hij Waar waren we gebleven, de show die hij nu speelt.

Veel is er intussen aan Van Vliet natuurlijk niet veranderd. Maar wel is het alsof zijn optreden nog weer losser is geworden dan het in de vorige show al was. Nog weer iets minder behaagziek, met meer zelfspot en veel minder voorspelbaar dan het naar mijn smaak in de loop van de jaren tachtig was geworden. Hij speelde die laatste keer zelfs geen typetjes meer. Nu weer wel, maar die ene (de ietwat gedegenereerd ogende jonkheer Charles van Tetterloo jr) is dan ook een hilarische voltreffer. Net als de fraai uitgewerkte aanval op de Young Amadeus-concerten van de producer Tom Parker, die volle zalen trekt door Mozart, Beethoven en Bach met rock-ritmes tot 'knuffelklassiek' te maken.

Minder raak vind ik zijn halfslachtige typering van een McKinsey-man die niet voor een bedrijfsanalyse wordt ingeschakeld, maar voor een relatieprobleem. De aanzet belooft aanstekelijke gekkigheid, maar het nummer zet niet echt door. De voorstelling is trouwens zo rijk aan ideeën, dat hij wel vaker iets te berde brengt wat een nadere uitwerking zou verdienen. Blijkbaar verkeerde Van Vliet ditmaal in de luxueuze positie, dat hij zich die achteloosheid makkelijk kon veroorloven. Er blijft immers nog meer dan genoeg over.

De onbekommerde spot wordt gelardeerd met een groot aantal aardige verhalen, liedjes en observaties die allemaal op één of andere manier te maken hebben met verontwaardiging of geamuseerde verbazing over deze tijd. Een paar keer zet hij daar 'vroeger' tegenover, toen we ons door de verzuiling nog konden vasthouden aan 'bruikbare vooroordelen'. Charmant is bijvoorbeeld zijn herinnering aan de Haagse voetbalheld Bertus de Harder, en sfeervol het verhaal dat begint met een uitgelaten verslag van een bruiloftsfeest en eindigt met de weemoed van een bar-pianist.

Paul van Vliet is, kortom, teruggekeerd met een show van allure - taalgevoelig en muzikaal als altijd, en geïnspireerder dan hij in jaren is geweest.

    • Henk van Gelder