Afrekenen

Onbekend wie er het eerst naar het raam liep. Hij moet de andere obers in elk geval hebben geroepen. Ze kwamen niet allemaal tegelijk. Stuk voor stuk liepen ze naar de straatkant. En nu waren ze allemaal getuige van een voorval dat ze nog nooit eerder hadden gezien.

Ze stonden op de eerste verdieping. Het speelde zich af vlak voor het hotel. Hadden ze er dan niet iets van kunnen merken toen ze naar binnengingen? Zeker, maar wie die vraag stelt kent de regels en de indeling van het hotel niet.

De hoofdingang met die deftige luifel mochten ze niet nemen. Die was voor de gasten. De bedienden gingen altijd door een deur aan de achterzijde naar binnen. In een kleine kamer konden ze zich dan verkleden. Terwijl ze stonden te kijken hingen hun kleren beneden aan een haak boven een houten bank. Nu droegen ze hetzelfde witte voorschot, hetzelfde zwarte pak.

Het liep tegen twaalven. De lunch zou zo beginnen. Toch bleven ze staan, deden het servet onder een andere arm. 't Is net of je ziet hoe ze zich licht bewogen, hoe ze aandachtig op het andere been gingen staan om maar niets te missen van wat er buiten gebeurde.

Iemand had een groot aantal bankbiljetten op de straattegels geplakt. Waarmee? Dat doet er niet toe. Misschien heb je het zelf wel eens met een dubbeltje of kwartje gedaan. Hier had iemand het groots aangepakt. Een slingerrij van bankbiljetten lag op straat net of een rijkaard zijn geld gebruikte om als Klein Duimpje met z'n broodkruimels de weg terug te kunnen vinden.

Het werd vast met een verborgen camera opgenomen. Sommige voorbijgangers bukten zich vergeefs en gingen daarna het hotel in. Een jongen stak met en mes een tegel los en rende weg met de steen en het geld. Wat ze ook voor plaksel hadden gebruikt, hij zou het biljet los krijgen, was misschien wel een week lang de koning te rijk.

Heren, beginnen... Wat maakt het uit. Het mooiste hadden ze toch al gezien. Bij het afrekenen grinnikten ze alsof de klant betaalde met wat hij van de straat had willen oprapen.

    • K. Schippers