Psychiater: vaak geen hulp bij zelfdoding

DEN HAAG, 18 NOV. Bijna tweederde van de psychiaters vindt hulp bij zelfdoding door patiënten aanvaardbaar, maar een groot deel van hen zal zelf die hulp niet verlenen. Naar schatting worden van de ongeveer 320 verzoeken om deze hulp er jaarlijks twee tot vijf ingewilligd. Bijna veertig procent van de psychiaters is in zijn praktijk ooit 'uitdrukkelijk en herhaald' gevraagd om te helpen bij zelfdoding.

Dit blijkt uit de resultaten van een onderzoek dat een groep epidemiologen en psychiaters deed naar verzoeken om hulp bij zelfdoding in de psychiatrie. De resultaten daarvan zijn in het laatste nummer van het Nederlands Tijdschrift voor de Geneeskunde gepubliceerd. Van de patiënten bij wie de vraag om hulp niet werd gehonoreerd besloot bijna twintig procent later zelf tot suïcide. Bij ruim eenderde was na de weigering de doodswens verdwenen.

In de meeste gevallen weigert de psychiater hulp omdat de aandoening van de patiënt te behandelen is. Ook twijfelt hij vaak aan de door de patiënt aangevoerde 'ondraaglijkheid' of 'uitzichtloosheid' van diens lijden. Bijna 30 procent van de patiënten die om hulp vroeg deed dit omdat hij 'langer tot last van zijn omgeving wilde zijn'.

Het aantal verzoeken om hulp bij zelfdoding is sinds 1994 aanzienlijk toegenomen. In dat jaar oordeelde de Hoge Raad in de zaak-Chabot dat hulp bij zelfdoding wegens psychiatrisch lijden in uitzonderlijke omstandigheden aanvaardbaar kan zijn.

Bij de meeste van de gehonoreerde verzoeken leed de patiënt niet alleen aan een psychiatrische aandoening maar ook aan een somatische, zoals kanker.