In korte broek

Het terras in San Andres de la Tuxla is behaaglijk en uitermate geschikt om na een dag van wandelingen en zwemmen wat bij te praten. Mijn vriendin heeft haar korte broek aan en een groot aantal Mexicanen heeft laten merken dit zeer op prijs te stellen. We zitten dan ook niet lang alleen aan ons tafeltje.

Al na twee minuten schuiven twee oudere heren een stoel bij. Omdat het de diepe wens van elke 'progressieve' toerist is om in contact te komen met de locals, verwelkomen wij ze uitermate vriendelijk. “My name is John”, zegt de eerste. In tegenstelling tot de meeste Mexicanen heeft hij een fors, Schwarzenegger-achtig figuur. De ander is kleiner en ouder en begint na een korte openingszin ons meteen uit te nodigen voor zijn 'beautiful' buitenhuis, terwijl de eerste niet nalaat ons nogmaals op zijn naam te wijzen.

Terwijl de grote, bonkige man blijft uitroepen dat hij John heet en de ander blijft aandringen op een bezoek, begint steeds meer op te vallen dat zij nauwelijks notie nemen van mij en mijn intelligente opzetjes over de lokale politiek, maar houden hun aandacht volop op de benen van Ingrid gevestigd. Als de slagersblikken blijken te worden gevolgd door strategische bewegingen met de benen, zie ik Ingrids gezicht betrekken. Haar blik is overduidelijk. Wij gaan niet naar het 'beautiful' buitenhuis, maar zoeken zo snel mogelijk de veiligheid van ons hotel op.

De volgende dag zien we tot onze grote schrik John weer en weten slechts aan zijn interessante conversatie te ontkomen door een bioscoop in te vluchten. Aanvankelijk zitten we daar prima. De film, waar we middenin vallen, blijkt een niet onaardig en amusant niemendalletje.

Toch weet Ingrid, nu correct gekleed, ook hier weer alle blikken op haar gevestigd. Na de afloop van de eerste film (in Mexico koop je bioscoopkaartjes voor een hele middag) weten wij ook waarom - veel vrouwen zie je niet bij harde porno.