OVER DE ZEVEN BULTEN VAN GROESBEEK

Het parcours van de Zevenheuvelenloop wordt beschouwd als het mooiste in de Nederlandse wegatletiek wegens de heuvels rondom Nijmegen. “De enige heuvel in Tilburg is het viaduct over het kanaal”, zei de als vijfde geëindigde Greg van Hest.

Organisator Henk Stevens kent elke steen en elke boom op het parcours. Hij zou met zijn ogen dicht de weg kunnen vinden. Maar dat zou zonde zijn omdat hij dan de schoonheid van de Zevenheuvelenloop mist. De variatie onderweg is groot, de atleten komen tijdens de loop over 15 kilometer door brede lanen, langs uitgestrekte weilanden met koeien en door prachtig gekleurde bossen. Hoewel het gisteren vrijwel windstil was, dwarrelden de herfstbladeren feestelijk als confetti op de duizenden deelnemers neer.

Stevens, vroeger naar eigen zeggen “een regionaal toppertje”, is de geestelijke vader van het populaire evenement. Om het eerste lustrum van studentenvereniging 't Haasje luister bij te zetten, verzon hij veertien jaar geleden deze atletiekwedstrijd op de weg. Stevens: “We hebben toen meteen kenbaar gemaakt dat we het mooiste parcours van Nederland hadden. Dat werkte. We hadden ook wat anders te bieden dan een traditionale stads- of polderloop. De mensen zagen het als een uitdaging. Hoe gekker, hoe beter.”

En de naam van de wedstrijd nemen de lopers al die jaren op de koop toe. De Zevenheuvelenloop ligt niet lekker in het gehoor. Seven Hills Race, zoals ze in het buitenland zeggen, zou een alternatief kunnen zijn, maar Stevens wil onder geen beding aan de oorspronkelijke naam tornen. “Ik weet dat het een te lange naam is. Het kost me ook negen meter aan stof om 'm een beetje behoorlijk op een spandoek te krijgen. Maar het is een Nederlandse wedstrijd en die hoort een Nederlandse naam te hebben.”

Het loopevenement ontleent zijn naam aan de zeven heuvels die over een afstand van twee kilometer in het parcours liggen. Zelf spreekt Stevens liever over “bulten. Het zijn wel heuvels, maar die zijn niet zo hoog dat ze je als atleet slopen.” Toch kan het voor wie alleen maar vlakke wegen gewend is, best even afzien zijn. De Nederlander Greg van Hest liep de wedstrijd voor het eerst en werd achter vier Afrikanen heel knap vijfde. “Ik kwam bij elke heuvel gigantisch in de vernieling boven. Wat wil je ook? Ik kom uit Tilburg en daar is de hoogste heuvel het viaduct over het kanaal.”

Maar voor de buitenlandse atleten stelt het blijkbaar niets voor. Theo Joosten, coach van de succesvolle 800-meterloper Marko Koers en sinds kort ook van Van Hest, traint regelmatig met een stel Kenianen in het gebied rondom Nijmegen. “Die noemen dit geen heuvels. Voor hen is het hier zo goed als vlak.” Dat beaamde Worku Bekila, de nummer één bij de mannen. Hij moest hard lachen toen hem werd gevraagd of hij moeite had gehad de heuvels op te komen. Nee, de afdalingen hadden hem meer problemen bezorgd.

Ook de winnares bij de vrouwen, Catherine McKiernan, haalde haar schouders op over het glooiende parcours. “Toen ik over deze wedstrijd hoorde, dacht ik dat we zeven grote heuvels op zouden moeten. Maar volgens mij ga je meer omlaag dan omhoog. Wie echte heuvels wil zien, moet maar eens bij ons in Ierland komen kijken!” Zowel McKiernan als Bekila liep gisteren een parcoursrecord. De tijd van de 29-jarige Ethiopiër, 42,18 minuten, was zelfs de één na snelste ooit gelopen op een wedstrijd over 15 kilometer. Daarmee zorgde hij voor een passend vervolg op het succesverhaal van de Zevenheuvelenloop.

Stevens: “We hebben gewoon een snel parcours, met maar weinig bochten, geen smog en een parcours waarop de laatste kilometers licht naar beneden lopen.” Door de jaren verschenen in Nijmegen vele internationale toppers aan de start. Voor organisator Stevens was wat dat betreft de editie van 1993 het hoogtepunt toen de fameuze Marokkaan Khalid Skah in de sneeuw won.

“Ik was Skah twee jaar daarvoor tegengekomen in het bos bij mijn huis. We liepen er allebei te trainen. Hij bleek hier in een hotel te zitten. Ik had eerst helemaal niet in de gaten dat Skah het was. Ik kende hem wel van de beelden van het WK veldlopen. Maar ik dacht dat hij veel groter was. Ik vertelde hem dat ik organisator was van een loopje. Maar ik had toen nooit gedacht dat hij ook een keer zou willen meedoen.”

Voor het hoogste startgeld dat in Nijmegen ooit voor één atleet werd neergeteld, zo'n 45.000 gulden, deed olympisch kampioen Skah in '93 mee. Stevens: “Maar hij is het geld dubbel en dwars waard geweest. We kregen door hem enorm veel publiciteit.”

De wedstrijd heeft een duidelijk Nijmeegse stempel. De 'bulten' op de Zevenheuvelenweg, ook bekend van de beruchte derde dag van de jaarlijkse wandel-Vierdaagse, liggen echter op grondgebied van Groesbeek, zoals meer dan de helft van het parcours. Burgemeester G. Prick geeft toe dat er door zijn gemeente te weinig wordt gedaan om daar de aandacht op te vestigen. “Het wordt weleens tijd om dat veranderen.” Hij liep gisteren zelf voor de derde keer mee en finishte verdienstelijk binnen één uur en twintig minuten.

De sportieve burgervader uit Groesbeek behoorde tot de ruim 11.700 deelnemers. Dat waren er zo'n drieduizend meer dan de vorige editie. Om een verdere groei mogelijk te kunnen maken, wordt de wedstrijd met ingang van volgend jaar naar de maand mei verplaatst. De organisatie vreesde dat ze bij zware regenval de vele deelnemers geen onderdak meer zou kunnen bieden. Stevens: “Het is in al die jaren nooit met bakken uit de hemel gekomen. We hebben allerlei soorten weer gehad, mist, sneeuw, zon, maar nooit hevige regen. Dat mag bijna een wonder worden genoemd. Toch gaan we voor de zekerheid naar de lente.”

De verplaatsing betekent wel dat de Zevenheuvelenloop nooit meer onder de schitterende herfstkleuren bedekt zal zijn. “Maar als het hier helemaal groen is, is het ook prachtig”, weet Stevens die zelf slechts op een paar honderd meter van het parcours woont. “Oké, het zal nooit meer sneeuwen.”

Een ander probleem zou in mei de beschikbaarheid van de topatleten kunnen zijn. Zij concentreren zich in die periode meestal op de baan. “Ik hoop dat we zo'n naam hebben opgebouwd dat de toppers voor onze wedstrijd hun baanseizoen even willen onderbreken”, zegt de optimistische Stevens. Één belangrijke toezegging heeft hij al binnen. Josphat Machuka zei na afloop volgend jaar zeker weer mee te willen doen. De Keniaan, die in Nijmegen liefkozend 'Het Beest' wordt genoemd, won de Seven Hills Race in 1995 en '96 en eindigde gisteren op drie seconden achter Bekila als tweede.

Misschien zal Henk Stevens zelf ook nog aan de start aan de Groesbeekseweg verschijnen. De 45-jarige organisator deed in de beginperiode drie keer aan zijn eigen evenement keer mee, maar door de drukke werkzaamheden is het lopen er de laatste jaren een beetje bij ingeschoten. “Maar in een regionale krant stond er deze week iets over een beginnend buikje bij mij. Dat prikkelt me. Khalid Skah zei ooit dat ik de enige organisator was die hij kende die geen big belly had. Dus wil ik hem nog onder ogen kunnen komen, dan moet ik er wel wat aan gaan doen.”

    • Hans Klippus