Groep Junkie XL belooft veel goeds

Concert: Junkie XL en Headrillaz. Gehoord: 15/11 Melkweg, Amsterdam.

Herhaling Junkie XL: 20/11 Nighttown, Rotterdam, 22/11 Tivoli, Utrecht, 28/11 Paard, Den Haag.

Als het waar is dat Engelse popmuzikanten van huis uit een voorsprong hebben op hun Nederlandse collega's, dan ligt dat niet alleen aan het taalverschil. Typisch Brits is de aan arrogantie grenzende brutaliteit waarmee Engelsen, de gebroeders Gallagher van Oasis voorop, beweren dat hun muziek de beste ter wereld is. Zo verkondigde het collectief Headrillaz enkele maanden geleden dat het de monotone vierkwartsmaat van de housemuziek zou gaan verrijken met hun fantasierijke Big Beat. Veel geschreeuw en weinig wol, want zelden hoorde ik een zo consequent volgehouden doffe dreun als zaterdagnacht.

In de dance-pop tekent zich de ontwikkeling af dat de elektronische basisbegeleiding in toenemende mate wordt aangevuld met elementen uit de rockmuziek. Rock en dance kwamen dichter bij elkaar in de razend populaire muziek van The Prodigy en The Chemical Brothers, terwijl dance-acts steeds vaker gebruik maken van echte drummers, gitaristen en zangers of rappers. De podiumact van Headrillaz werd gedomineerd door de drukke rapper Saul, die het publiek met onzinnige kreten als 'get yourself organized' tot eensgezinde armbewegingen en luchtsprongen aanspoorde. Headrillaz wekte de indruk dat het zich op een massaal popfestival waande, en niet in de betrekkelijk kleine zaal van de Melkweg waar hun Big Beat dood sloeg tegen de trillende achterwand.

Sympathieker was het voorprogramma van Junkie XL, een veelbelovende Nederlandse groep die in de Britse muziekpers wordt beticht van imitatiedrang, maar die desondanks werd uitgenodigd om binnenkort met The Prodigy op tournee te gaan. Van nature heeft Junkie XL affiniteit met rock, dance en hiphop. Producer/muzikant Tom Holkenborg (Weekend At Waikiki, Nerve) riep de hulp in van rapper Rude Boy (Urban Dance Squad), die bij dit nog enigszins stroeve tweede optreden zichtbaar groeide in zijn rol van gangmaker. Zijn koddige dansjes werkten aanstekelijk op het publiek, dat vooral bij het metronomisch rockende titelnummer van de cd Saturday Teenage Kick als één man in beweging kwam. De nauwelijks hoorbare gitarist en drummer stonden er eigenlijk voor spek en bonen bij, te meer omdat Holkenborg met zijn wilde sprongen en wapperende haardos tot de meest levendige knoppendraaiers behoort die een dance-act zich kan wensen. Dat enthousiasme deelt hij met landgenoot Eboman; ook zo iemand die geen last heeft van de wet van de remmende voorsprong waar Engelse muzikanten vaak onder gebukt gaan.

    • Jan Vollaard