De Berini's lopen vast op een camping

Voorstelling: Onbekend terrein, door de Berini's (Marjolein Meijers en Hans Kemeling), m.m.v. Janneke de Vries en Frans de Wit. Regie: Pieter van Empelen. Gezien: 13/11 in Theater Zuidplein, Rotterdam. Aldaar t/m 29/11; tournee t/m 28/5. Inl. (020) 6264545.

De meligheidsgolf van de jaren tachtig bracht veel eendagsvliegen voort, maar ook de Berini's. Gaandeweg bleken Marjolein Meijers en Hans Kemeling immers meer in huis te hebben dan de camp-uitstraling van twee koddige amateurs met Rotterdamse tongval die volkse liedjes zongen. In hun voorstellingen sloop de laatste jaren steeds meer het pathos binnen van de uitgebluste echtgenoot en de vrouw met de vage hunkering naar een mooier bestaan. Hun optreden groeide uit tot een tragi-komisch soort typeerkunst op hoog niveau. En hun vorige programma, over de opmars van allochtonen in een Rotterdamse volksbuurt, werd in 1995 terecht bekroond met de Scheveningen Cabaretprijs: het was geestig, raak, evenwichtig en schrijnend tegelijk.

Nu laten de Berini's zich vergezellen door twee gastacteurs, met wie ze een ruzie-achtige vakantie op een Franse camping spelen. Dat leidt tot botsingen en verwikkelingen, maar zelden meer tot de gave melancholie van die vorige voorstellingen.

Het toneelstukje sleept zich moeizaam voort, gelardeerd met veel gelijkluidende kampvuurliedjes, en geregeld komen er wendingen uit de lucht vallen die strijdig zijn met de logica - en daarmee funest voor de geloofwaardigheid. In plaats van het kleurrijke taalgebruik dat voorheen de Berini-dialogen kenmerkte, voltrekt zich ditmaal een kleurloos en nogal omstandig discours dat mij voornamelijk verveelde.

Annie zou nog steeds wel willen dat er wat meer leven in Harrie zat. Maar als ze in haar bikini in de tuin gaat zitten, gooit Harrie alleen maar een Schotse plaid over haar heen zonder op andere gedachten te komen. Daar, in Frankrijk, zegt ze op een gegeven moment dat ze bij hem weg wil. En zelfs dat raakte me niet, want de Berini's zijn in Onbekend terrein geen schaduw meer van wat ze nog maar zo kort geleden waren.