Er staat niets op

De straten en de huizen in het dorp waar ik ben gaan wonen, zijn gebouwd als rond een gedicht vol weemoed en berusting. Ieder van ons kent zijn eenzaamheid op zoek naar een plek in het uitwijkbos om stil te zijn met zijn innigste denken, schreef de ondernemer Jan H. de Groot nadat hij zich had teruggetrokken uit zijn jachtig bestaan in het bedrijfsleven, om, en van de laatste lasten bevrijd ogen te sluiten tussen boom en mos in wachtend keren naar 't laatste wenken.

Dat berustend wachten op het onvermijdelijke betekent niet dat de inwoners van mijn dorp zich oud en der dagen zat hebben afgewend van de moderne tijd. De etalages van de winkels - wijn en jenever, waxjassen, gebonden boeken, nostalgisch gesmede tuinmeubelen, gedroogde veldboeketten - duiden daarbij op een zekere welstand die men zich gunt.

Maar naarmate de jaren verstrijken, groeit de kans op misverstanden. Zoals gisteren nog toen een hoogbejaarde heer, met enigzins aarzelende tred maar met vastberaden blik in zijn ogen, de plaatselijke platenwinkel binnenstapte.

“Er staat niets op”, deelde hij zonder verdere omhaal mee, terwijl hij een plastic zak opendeed en er een CD-doosje uithaalde. “Hij doet het niet.”

“Laat maar eens zien”, reageerde de winkelier inschikkelijk.

“Er staat niets op. Ik wil een nieuwe.”

“Ja, maar laat me eens kijken. Waarop heeft u die gedraaid?”

“Afgedraaid? Gewoon op een, euh.”

“Dit is een CD-rom.”

“Ja, dat weet ik. Maar er staat niets op.”

“Een CD-rom moet u afdraaien op een computer.”

“Op een computer?”

“Heeft u een computer?”

“Natuurlijk niet. God zij dank, wat moet ik met een computer? Ik wil gewoon muziek beluisteren.”

“Dan moet u een gewone CD kopen.”

“Waarom heeft u mij dan zo'n ding verkocht?”

“Een misverstand. Ik dacht nog: dat is een moderne meneer met een computer, die gaat nog goed met zijn tijd mee. Maar ik zal hem ruilen hoor.”