Brief

Echt te gek voor woorden, die excuusbrief van de Feyenoorders aan Arie Haan. Nog nooit heb ik een voetballer ontmoet die brieven schrijft. Niet aan zijn moeder, niet aan zijn geliefde, niet aan zijn manager. Voetballers zijn de kampioenen van het GSM-parlando. Ze lijden aan telefonitis. Hun schrijfdrift gaat niet verder dan het plaatsen van een handtekening.

Wie zou het initiatief hebben genomen voor dat rare briefje aan Haan? Aanvoerder Jean-Paul van Gastel voerde het woord in de Feyenoordkrant, maar dat lijkt me een schijnbeweging. Van Gastel heeft wel iets New Age-achtig, is zachter van huid dan de doorsnee-Feyenoorder, maar ik zie hem meestal voor de microfoon toch ook kauwen als vragen persoonlijk worden. De captain kijkt altijd een beetje glazig, alsof hij op de horizon in de verte kristallen paarden ziet lopen. Warme woorden groeien bij hem in een stugge tuin.

Ik denk dat het zo gegaan is. Nicole Edelenbos had een slechte nacht. Ze ijlde, werd wakker in een schreeuw en hoorde Leo Beenhakker nog net echoën: 'Meissie, hou jij je met het geld bezig, ik ga van deze barbaren mensen maken.' Nicole zag opeens de hele selectie uit haar handen glippen. De duizeling van haar moederschap stond op het spel. Ze zag zich in haar bestaan als brug der zuchten door een passant bedreigd. Terecht: Beenhakker weet weinig van voetbal, maar van mensen weet hij heel veel.

Don Leo denkt dat taal een fallus is, en dus ging Nicole de volgende ochtend in de tegenaanval. Ze wachtte de jongens op aan het parkeerterrein, bloosde en giechelde wat, en sprak vervolgens tegen Van Gastel en Van Wonderen de historische woorden: het fatsoen kruipt waar het niet gaan kan. Jongens, we gaan een brief aan Arie Haan schrijven. Om hem te zeggen dat zijn ontslag nastinkt in het hart van de spelers. Effe laten zien dat Feyenoorders niet als barbaren door het leven gaan.

Wat zou er boven de brief hebben gestaan? Lieve Arie, beste coach, geachte heer, trainer, meneer Haan? Ik denk het laatste. Meneer Haan: dichter kun je een pooierige ijdeltuit niet naderen. Volgens mij heeft Nicole Edelenbos de volgende brief gedicteerd:

Meneer Haan

Wij, spelers van Feyenoord, verontschuldigen ons voor de slechte prestaties. U bent afgerekend op onze frivole luiheid. Dat verdiende u niet. Nu u weg bent, dringt het tot ons door dat we al die tijd met een goede trainer en een warm mens hebben mogen werken. Wees ervan overtuigd, meneer Haan, dat wij die ervaring nooit zullen vergeten. Wij, jongens van de selectie, zullen u blijven volgen in de schitterende ondernemingen die u te wachten staan. We hopen u nog eens te zien. Vooral de maandagavond, in de Moulin Rouge, aan de Kennedytunnel. Moge het u en uw dierbare familie - vooral de kinderen uit uw tweede huwelijk - goed gaan.

Getekend: 21 judassen - de handtekening van Korneev was onleesbaar.

PS. Nu u weg bent komt Ronald Koeman op maandag ook weer een pilsje halen in de Moulin Rouge. Hij zei ons gisteren dat uw ontslag hem niet onberoerd had gelaten. Ronald zal u zeker nog bellen.

Sentiment in De Kuip. In die arena waar snoepzuchtige vrouwen en aromatische kruiden worden veracht. Waar de dromen over een handgemeen met jarretels en grote borsten nooit uit de lucht zijn. Een briefje aan Haan: niets rest nog van de wereld van Feyenoord. Als Edje de Goeij er nog was geweest zou het allemaal niet gebeurd zijn. Edje had zeker gezegd: rot op met je brief, ik ben gekocht om te keepen niet om te schrijven.

Feyenoord is Feyenoord niet meer. Ja, in het schoffelen blijven ze uniek, maar buiten het veld zie je alleen nog nederige jongens met andermans opdrachten lopen. Op Dudek na was de hele selectie Arie Haan spuugzat. Toen Van den Herik eindelijk het doek liet vallen, werd er ten huize Zwijnenberg, Cruz, Schuiteman en vele anderen een bacchanaal aangericht. Deze keer moesten de vrouwen meedrinken.

De Kuip als laatste baken van verzet tegen de sorry-democratie, vergeet het maar. Excuusbriefjes in het voetbal, de trend is gezet. Canal +, die druiper van slijm en zaligheid, wrijft zich in de handen.