De schoen

Vanaf morgen mag iedereen zijn schoen zetten, want Sinterklaas komt dan in het land. De kinderen die wij gesproken hebben, waren diep aan het nadenken wat ze in erin wilde hebben. Het mag niet al te groot zijn want dan past het niet in de schoen. De Sint denkt dan dat je hebzuchtig bent. Bovendien komen de echte cadeaus pas op 5 december. De schoen-cadeautjes zijn eigenlijk meer bedoeld om de feeststemming erin te houden.

Waarom moet dat cadeautje eigenlijk in een schoen? Waarom niet in een babybad of in een boodschappentas? Daar kan veel meer in. Maar Sinterklaas wil nu eenmaal schoenen zien. Dat stamt uit de tijd dat de Sint jong was en nog een kort baardje had.

Op een nacht reed de jonge Sint over het dak van een soldenier. Dat is een soldaat die vecht voor geld. Het was lang geen oorlog geweest, dus de soldenier was arm. 'Ach', riep de soldenier, 'kon ik maar trouwen. Maar ik heb geen geld voor de bruiloft'. Sinterklaas kreeg medelijden. Hij gooide een zak met goud door de schoorsteen. Precies in de laars van de soldenier. 'Eigenlijk wel een goed idee,' dacht de Sint. En zo is hij met die schoenen begonnen.

Dat is niet altijd even gemakkelijk geweest. In 1618 was het bijvoorbeeld korte tijd verboden om Sinterklaas te vieren. In de wet stond: 'Dat voortaen geene kinderen eenige schoenen mogen zetten.'

Je kunt in je schoen niet alleen kadootjes ontvangen, maar ook iets terug geven. Veel kinderen stoppen er een wortel in voor het paard. Ook is het handig om er een verlanglijst of een brief aan Sinterklaas in te stoppen. Wie geluk heeft, vind 's ochtends een brief terug. Dat kan ook een boze brief zijn, als je een echte etter bent. Zo is de schoen eigenlijk een soort postbus van Sinterklaas.

Wat verwacht je in je schoen? En wat kreeg je in je schoen? Daarover gaan we het de komende weken hebben in DE SCHOEN.

    • Wilfred Takken