Een wreed verhaal over een gevaarlijke rots

Jeugdtheater: Batu Badaun/Bladersteen door Delta. Regie: Anne van Delft, Tekst: Peter de Graaf, Spel: Maureen Parinussa, Roger Goudsmit. Vanaf 7 jaar. Gezien: 9/11, De Brakke Grond Amsterdam. Tournee t/m 24/12. Inl. (020) 626 14 35.

“'Klein' is niet prettig voor een man”, zegt het jongere broertje tegen zijn zus. Ze mag hem zo niet noemen, zeker niet nu moeder weg is gegaan en niet meer terug lijkt te komen. 'Klein' hangt samen met 'bang', en 'bang' met 'hulpeloos'. En dat willen beide kinderen niet zijn, al zijn ze nog zo ontdaan als de kapstok leeg blijkt te zijn. Moeder heeft al haar jassen meegenomen. En al haar dassen. Nou ja, het is buiten vast erg koud.

Batu Badaun/Bladersteen is een vertelvoorstelling van theatergroep Delta, die al bijna vijftien jaar voorstellingen maakt voor kinderen, jongeren en volwassenen met als vertrekpunt steeds de uiteenlopende culturele achtergronden van haar medewerkers. In deze theatervoorstelling voor kinderen vanaf zeven jaar verwerkte toneelschrijver Rob de Graaf een voor Molukkers bekend verhaal.

Twee hongerige kinderen eten alle vis op die hun naar eten zoekende moeder achterliet, ook het deel dat haarzelf toekwam. Om ze te straffen loopt moeder de zee in en laat zich verzwelgen door de geheimzinnige 'bladersteen', een begroeide rots waar mensen maar beter bij uit de buurt kunnen blijven. Een geschiedenis die slecht eindigt. De bladersteen en moeders stem zwijgen voor eeuwig.

Om elkaar af te leiden vertellen de zus (Maureen Parinussa) en het broertje (Roger Goudsmit) elkaar dit verhaal. Om beurten een fragment, om vervolgens soepel over te gaan tot het spelen ervan. Ineens is Goudsmit een moeie oude vrouw met kromme beefknietjes. Hij vraagt de wijze van het dorp om raad: Parinussa die met een chromen emmer op haar hoofd ineens heel streng en indrukwekkend is. Zij raadt hem aan hulp te zoeken bij de hogere machten.

Goudsmit en Parinussa hebben geen special effects nodig om te doen geloven dat het oude moedertje langs een aantal vreeswekkende, niet geïnteresseerde geesten reist om eten voor haar kinderen te vragen. Met enkele eenvoudige middelen, zoals hun eigen stemgeluid, een bamboefluit en enkelbandjes met bellen, suggereren zij van alles.

Sober, bedachtzaam, elegant; dat zijn woorden die bij deze voorstelling passen. Een beetje braaf, kaal en misschien wat al te verantwoord multicultureel is Batu Badaun/Bladersteen helaas ook. Echt vuurwerk ontbreekt. Het spel is uitstekend, maar aan de opbouw van het verhaal over het arme vrouwtje, haar inhalige kinderen en de zee die haar verzwelgt, valt nog wel wat te verbeteren. De geesten die zij bezoekt, de (onder)werelden die zij doorkruist, lijken te veel op elkaar, waardoor de voorstelling gaandeweg aan kracht verliest. Niettemin wordt pijnlijk duidelijk hoe het is als je moeder zomaar ineens verdwijnt, door depressie of 'bladersteen', en hoe kinderen zichzelf dan de schuld geven.