Alle foto's kei- en keicool

In een metrokiosk nabij de drukke Karl Johansgate, hartje Oslo, ontdekt ze de enveloppen. In een doosje naast de kassa. 'Official photos', meldt het opschrift. Kosten: 15 kronen - een slordige vier gulden - per envelop, bevattende foto's van de Spice Girls. 'To collect', er zijn er 120 in getal. Dat staat er gelijk bij vermeld, daar doen ze niet moeilijk over.

De euforie is grenzeloos. Foto's van de Spice Girls, let wel: officiële! en to collect ook nog. Of ze zo'n envelopje mag kopen, onze tienjarige dochter. Alsjebliehieft! En ze bijt op het leren koordje van haar Spice Girls-medaillon.

“Kun je in Nederland toch ook kopen”, probeer ik. Maar er zit geen zeggingskracht in die woorden. Daarbij weet onze dochter wel effe absoluut zeker, écht waar mam, dat deze enveloppen met deze foto's uitsluitend en alleen in Noorwegen te koop zijn. Oh, als we eens wisten welk een groot geluk haar wachtte met zo'n envelopje. Zoveel geluk, zomaar te koop, willen we niet in de weg staan. We leggen 15 kronen neer.

In volledige harmonie met de wereld en het leven zit ze in de metro. De envelop koestert ze op haar schoot.

“Maak 's open”, zeggen haar broertjes van acht en vier. Nee. Ja. Dadelijk thuis met Mia-Christine, haar Noorse vriendin.

Gehuld in Spice Girls-shirts, respectievelijk blauw en zwart, staan de meiden die avond over de tafel gebogen. Ademloos. De jongens kijken stil toe. Het zijn wereldfoto's. Niet meer en niet minder. Er volgt een avondvullende discussie over de gaafste, de tofste en de stomste. Hoewel die laatste categorie te verwaarlozen is. Na ampele overweging komen ze tot een voor alle foto's gelijkluidend oordeel: kei en kei-cool. En dan kijken ze, de konen rood, de blik verhit, voor de 84ste keer naar de video 'Spice Files'.

“Ik ben Geri”, wijst onze dochter aan. Het kleinste broertje wil wel Victoria worden. Mia-Christine wil ze alle vijf wel zijn.

Onze oudste zoon, die al een poos bokkig heeft zitten wezen, barst nu in wilde snikken uit. Hij had ook wel zo'n envelopje met foto's willen hebben.

“En Jantje Smit dan?”, zegt mijn man. “Och, Jantje Smit”, en hij schudt bedroefd zijn hoofd.

Het komt er op neer dat we de volgende ochtend, alvorens Oslo te verlaten, nog een ritje met de metro maken. Met als bestemming: de kiosk nabij de Karl Johansgate.

Nog geen dag terug in Nederland ontdek ik de enveloppen in de plaatselijke boekhandel. In een doosje naast de kassa. Kosten: 2 gulden 50. 'Many exclusive shots', roepen venijnige rode lettertjes. Was dat maar alles. Maar het is nog niet alles. Naast het doosje ligt een hoge stapel albums. Zonder omwegen verneem ik dat het hier het officiële foto-album der Spice Girls betreft, compleet met index van alle te verkrijgen foto's. Natuurlijk, dat ontbrak er nog aan. De hel breekt los. En wel in de vorm van een koortsachtige ruilhausse in Spice-foto's: de dubbele en de stomme. Brandpunt van de ruilhandel is ons tuinpad en de hal. In drommen staan ze bij elkaar, de acht- tot veertienjarigen uit de wijde en minder wijde omtrek van ons huis. Ik breek mijn nek over de fietsen en de deurbel klinkt elke keer scheller. Over het telefoonverkeer wil ik het niet eens hebben.

Ook een coole poster is goeie handel, en knipsels uit de Break Out en aanverwante bladen waarvan ik het bestaan niet had vermoed. Waarin we lezen dat Mel B. leugenaars haat, Victoria er zonder make-up niet uitziet en dat Emma dol is op donuts, bovendien leren bh's draagt. De plakboeken, vol van belangwekkende informatie als deze, kraken van de lijm.

Het blauwe Spice Girls-shirt wordt al vaal van het wassen en de zoom laat almaar los. Jantje Smit is definitief naar de onderste regionen van de stapel cd's verwezen. En ons buurmeisje, wier vurigste wens het was met Jantje te trouwen, wil nog maar één ding: Spice Girl worden. Liefst Emaa.

Dan komt onze dochter met het fan-tas-tiese nieuws van een concert in Arnhem. Dat is een brug te ver, vinden wij. Ze is pas tien. We zeggen nee. En dan, dan breekt de hel pas goed los.