Laconieke Borst

JAARLIJKS GAAT ER inmiddels 1,3 miljard gulden om in rolstoelen, krukken, corsetten, incontinentieluiers, po's en andere medische hulpmiddelen. Hoewel de producenten vrije ondernemers zijn, kan deze branche met de beste wil van de wereld geen markt worden genoemd. Wie hulpmiddelen levert, weet zich bijna een monopolist. De burger betaalt via zijn ziektekosten en andere premies toch wel.

Daarom was het een algemeen belang om de producenten bij hun prijsstelling wat aan banden te leggen, om zo de jaarlijkse kostenstijging van 75 procent te kunnen beteugelen. Rendementen van honderden procenten, zoals het Tweede Kamerlid en huisarts Rob Oudkerk heeft becijferd, zijn immers ontoelaatbaar als ze worden gerealiseerd over de ruggen van de belasting- en premiebetaler.

In 1995 installeerde minister Borst (Volksgezondheid) een projectgroep die moest onderzoeken hoe de kosten konden worden beheerst. Dit team stond onder leiding van extern adviseur dr. Rob Scheerens, als voormalig directeur van de zorgverzekeraars KLOZ geen vreemde in medisch Jeruzalem. Scheerens bracht rapport uit. En toen gebeurde het. Hij kreeg naar eigen zeggen een paar telefoontjes. Scheerens werd te verstaan gegeven dat hij, als hij door zou gaan met zijn bezuinigingsproject, misschien zelf ook wel eens een rolstoel nodig zou kunnen hebben. Zelfs zijn dochter zou in dit verband zijn genoemd. Waarna Scheerens afhaakte.

Helaas heeft Scheerens hieraan verder geen ruchtbaarheid gegeven, zodat we nu niet precies weten wat er een paar jaar geleden is gebeurd. Misschien is het in de medische, paramedische en aanpalende sectoren gebruikelijk om elkaar te bedriegen en te intimideren. Wellicht wist Scheerens daarom dat de soep niet zo heet zou worden gegeten als ze werd opgediend. Maar als Scheerens die telefoontjes inderdaad heeft gekregen, zijn deze geen uiting van een zakelijke mentaliteit maar van criminaliteit.

DAT ALLEEN AL zou minister Borst hebben moeten alarmeren. De bewindsvrouwe wekte gisteren in de Tweede Kamer echter niet de indruk bovenmatig geschokt te zijn. “In een wereld waar het om honderden miljoenen gaat, probeert men zijn zaak veilig te stellen.” Elke markt heeft nu eenmaal zijn eigen karakter, aldus Borst. Scheerens was bovendien geen ambtenaar maar een 'zelfstandig adviseur' die er gewoon 'verder geen zin' meer in had. “Oké dan”, zei de bewindsvrouwe, alsof ze sprak tot een klasje pubers op een middelbare school.

Een al te laconieke reactie van een dienaar van de kroon.