Euthanasie

In het lezenswaardige artikel van Beatrijs Ritsema 'Instant geluk' (NRC Handelsblad, 29 oktober) hebben mij twee zinsneden getroffen. Zij schrijft: “Zelfs bisschop Simonis veroordeelt niet de praktijk van het morfine toedienen aan terminale patiënten bij wijze van pijnbestrijding maar wel de dood als gevolg.” [...]“Met euthanasie wordt lijden ontvlucht en het is dus een vorm van hedonisme.”

In de eerste plaats worden hier twee begrippen door elkaar gehaald, zoals meestal in de euthanasiediscussie, namelijk euthanasie in de letterlijke zin (eu-thanatos = goede dood) en euthanasie zoals deze term gehanteerd wordt in combinatie met abortus provocatus (= rechtstreekse beëindiging van het leven).

Ten tweede hebben artsen het altijd als hun taak beschouwd om ziekten en lijden, dus ook pijn, te bestrijden of te verlichten. Het vervullen van deze taak impliceert niet en heeft zeker niet ten doel dat 'de dood het gevolg is'.

'Terminale' patiënten verkeren per definitie in hun stervensfase. Vóór het tijdperk van de euthanasie zullen de artsen zich niet in geweten hebben afgevraagd of de morfine deze fase misschien zou hebben verkort.