Huisartsen

De brief van huisarts Van der Meulen (4 november) als reactie op het artikel van huisarts Schretlen uit Den Bosch (28 oktober), heeft me nogal getroffen. Dat komt door de aanmatigende en van onverdraagzaamheid blijk gevende inhoud van zijn tekst.

Schretlen schrijft over zijn levensloop als huisarts van vijftien jaar geleden tot nu. Hij stelt voor zichzelf vast dat zijn gevoel en zijn taakopvattingen over zijn werk gaandeweg onderhevig zijn aan invloeden van standaarden producerende organisaties en van te volgen verplichte procedures betreffende overleg en wijze van nascholing, en die in het kader van klachtrecht en Big.

Hij wijst vervolgens op een mogelijk onaangenaam neveneffect. Dit kan inhouden dat er een huisarts ontstaat zonder bezieling die werkt als een type ambtenaar die alleen maar volgens het boekje werken en verder stompzinnig is. Een marionet. Schretlen wil zich niet als een marionet hoeven gedragen maar als een autonoom functionerende en autonoom denkende huisarts voor zijn patiënten.

Het gaat me te ver om Schretlen, die zijn oprecht verhaal doet, van repliek te dienen op zo'n laag niveau, door hem uit te schelden voor opgebrand, zoals Van der Meulen doet. Verder slaat het nergens op dat Schretlen door Van der Meulen geklasseerd wordt bij een groep huisartsen die nodig aandacht behoeven voor de professionele verantwoordelijkheid vanuit de KNMG. Dit is echt the limit: Alsof het hier zou gaan om iemand die buiten de orde valt en door de ordecommissaris wordt gemeld aan het centrale bestuur.

De repliek van Van der Meulen is aanmatigend en beledigend van toon, terwijl de inhoud niet constructief is, van geen niveau en zelfs eng is.

    • R.G.A. Engels