Kijk, daar heb je de Robocop-zusjes

In 1987 kwam ik verkeerd neer op het kunstgras. Daarbij scheurde ik de kruisbanden van m'n rechterknie. Ik moest geopereerd worden, daarna volgden acht maanden revalidatie. Toen ik weer kon gaan hockeyen, speelde ik aanvankelijk met een brace. Dat maakte deel uit van het revalidatieproces.

Na een tijdje kon-ie af. Zonder die brace ging het een half jaar goed, maar door stomme pech - in een wedstrijd sprong ik op en kwam ik vervolgens verkeerd neer - kreeg ik weer problemen. Opnieuw een operatie, opnieuw acht maanden revlidatie. Vanaf het moment dat ik weer kon gaan spelen, hockey ik met die brace. Uit voorzorg. Dat is nu al ongeveer zeven jaar zo, hij maakt zeg maar deel uit van m'n standaarduitrusting. Door die brace kan ik m'n knie niet meer overstrekken.

Ik voel me in m'n spel absoluut niet belemmert door die brace. Als mensen me voor het eerst met dat dertig centimeter lange ding zien, zie ik ze vaak denken: oeps, zo kan je toch niet tophockeyen. In het begin had ik zelf ook wel zo mijn twijfels, maar ik moest en zou op het hoogste niveau terugkomen. Dat is me gelukt.

Toen ik pas met die brace speelde, maakte dat wel indruk op m'n tegenstandsters. In persoonlijke duels gingen ze me nogal eens uit de weg. Dat was voor mij natuurlijk wel makkelijk, hahaha. Nu is dat niet meer het geval, ik speel er ook al zo lang mee.

Mijn zusje Tjitske speelt sinds een jaar of drie ook met een brace. Zij had net als ik eveneens d'r kruisbanden gescheurd. We hebben een tijdje samen voor Laren gespeeld, stonden we allebei met zo'n brace van aluminium beugels in het veld. We hadden al snel een bijnaam: kijk, daar heb je de Robocop-zusjes.

    • Paul de Lange