India; De bevrijdende werking van een aanstekelijke lach

BOMBAY, 8 NOV. In de Indiase stad Bombay valt tegenwoordig veel te lachen. Overal, van parkjes in nieuwe buitenwijken tot het zakencentrum in de oude stad en zelfs de rosse buurt toe, barsten groepjes mensen collectief los in een luid geschater. De dijenkletsende mannen en vrouwen maken deel uit van de 42 lachclubs van de overvolle havenstad met zijn 12 miljoen inwoners.

Hun credo kan kort worden samengevat: lachen is goed voor de gezondheid. Vroeg in de ochtend verzamelen de lachers zich meestal en beginnen met een korte warming up. Geliefd daarbij is de hoho haha lach, die meestal vergezeld gaat van enkele huppelpasjes en armbewegingen om het lichaam op temperatuur te brengen. Daarna kan de eigenlijke sessie een aanvang nemen.

Een heel scala van lachsalvo's volgt. Zo is er de zogeheten één-meter lach, waarbij de leden eerst hortend en stotend enige kreten slaken alvorens in een bevrijdende lange uithaal te eindigen. Er is de cocktail-lach, bestaande uit vijf verschillende soorten lach; de stille lach, waarbij grimassen worden getrokken zonder het uitstoten van klanken en, niet te vergeten, de Patiala-lach, waarbij de leden na diep te hebben ingeademd uit volle borst een donderend geluid ten beste geven.

De trotse vader van de lachclubs in Bombay is dr. Madan Kataria, een huisarts uit het noorden van de metropool. “Ik dacht bij mezelf: wat is er mis met ons? Waarom lachen we zo weinig tegenwoordig? Vroeger lachten we om van alles en nu niet meer”, aldus de arts in zijn spreekkamer. “Ik had zowel in Westerse medische literatuur als in oeroude Indiase teksten over yoga gelezen over de weldadige invloed van lachen op je gezondheid, dus ik dacht: vooruit, ik richt een lachclub op.”

En zo geschiedde. Hij vertelde mensen uit de buurt over zijn plannen. “Are you ok, doc?”, informeerden sommigen bezorgd. Kataria liet zich er niet door van de wijs brengen en begon op 13 maart 1995 met een klein groepje de eerste lachclub in een naburig park.

Het werd geen succes. Ze vertelden elkaar de beste grappen die ze kenden en er werd aanvankelijk hartelijk gelachen, maar al spoedig waren de leukste moppen op. Toen nam men zijn toevlucht tot geestigheden over sikhs, de Belgenmoppen van India, waardoor een paar deelnemende sikhs het al spoedig voor gezien hielden. Enkele schuine moppen joegen de laatste vrouwen weg en weldra bleef de lachdokter moederziel alleen over.

“Toen dacht ik na een tijdje: waarom kunnen we niet gewoon zonder grappen verder”, aldus de arts. “Die verlegenheid en geremdheid moeten we van ons afzetten. Als je het lachen even kunstmatig stimuleert, gaat het vanzelf over in een natuurlijke lach. Lachen in een groep is aanstekelijk. Dat zie je ook in een bioscoop. Als er eentje begint te lachen, volgt de hele zaal.”

Dit keer sloeg zijn experiment wel aan. In korte tijd ontstonden meer dan veertig lachclubs in Bombay en niet alleen daar. Ook in Calcutta, Ahmedabad, Pune, Surat, Hyderabad en Aurangabad bestaan inmiddels bloeiende lachclubs. Kataria schat het totale aantal op 150, waarvan sommige een paar honderd leden tellen. De meeste deelnemers zijn afkomstig uit de Indiase middenklasse, maar er is ook een club in het chique zakendistrict van Bombay, waar directeuren en ander leidinggevend personeel tot verbazing van voorbijgangers tijdens de lunchpauze op straat lachoefeningen uitvoeren. Dokter Kataria introduceerde zijn lachtherapie ook in de rosse buurt van Bombay. De prostituees reageerden enthousiast en besloten prompt een eigen club op te richten.

De dokter roemt de positieve resultaten van zijn therapie. Het zuurstofgehalte in het bloed gaat er door omhoog en het stimuleert de bloedsomloop in het algemeen. Ook is lachen goed voor de buikspieren en vormt het een goede massage voor de inwendige organen. Bovendien lucht het de mensen op en voelen ze zich na een kwartier lachen doorgaans meer ontspannen dan tevoren. De kans op maagzweren neemt er door af. “Het is een catharsis”, aldus een vrouw tegenover een Indiase journalist. “Het verfrist je en geeft nieuwe energie.” Wel raadt Kataria zwangere vrouwen, hartpatiënten en mensen die aan hernia lijden, af om aan de lachsessies mee te doen.

Voor de arts is zijn lachtherapie uitgegroeid tot een ware missie. Dagelijks overlegt hij met allerlei lachclubs over nieuwe technieken. “Mijn droom is dat er nog eens een lachwedstrijd wordt gehouden op de Olympische Spelen. Ook in de parlementen zouden er lachclubs moeten worden opgericht. Lachen kan in de hele wereld vrede brengen. Onze planeet zou een prettiger plaats zijn om op te leven wanneer iedereen lid was van een lachclub”, verklaart hij plechtig.

Dr. Kataria heeft ook een website op Internet opgericht: http://www.indiabuzz.com/laugh.htm

    • Floris van Straaten