Column

Fax aan Mijzelf

Youp

Toen iemand mij vertelde wat Marco Bakker in de Arena is overkomen, wist ik zeker dat jij daar wel een aantal smakeloze grappen over zou maken en eerlijk gezegd snap ik dat ook wel. Als je weet hoe het gegaan is, mag je maar één ding hopen en dat is dat onze operetteprins op dat moment een alcoholpromillage van minimaal 1,9 had. Want als dit een nuchtere actie was, dan is er echt iets fundamenteel mis met hem. Uit de krant begreep ik dat het op het vipdek is gebeurd. Dat is het parkeerterrein van de skyboxhouders. Normaal zitten daar al die vorige week gearresteerde hoerenlopers van de Amsterdamse Effectenbeurs en misschien dacht Marco: nu dat gajes op water en brood zit, staan al die ordinaire leaselimo's er toch niet en heb ik even lekker de ruimte om te racen!

Of denk je dat hij last had van schnabbelschaamte? Wat dat is? Schnabbelschaamte betekent dat je je geneert vanwege het feit dat je ooit begon op het serieuze operapodium en nu niets anders bent dan een tussendooract op een feestje van de Volkswagenimporteur. En op zo'n moment denk je: wegwezen! Schnabbelhaast zou ook nog kunnen. Dus dat hij nog een riedeltje moest jodelen voor een jubilerende korfbalvereniging in Waddinxveen en dat hij al een beetje aan de late kant was! Het kan natuurlijk ook gewoon postpuberale pochpraat zijn geweest. Wat dat nou weer is? Laten zien dat de jouwe harder kan. Dus dat hij in dit geval aan al die Volkswagensukkels wilde laten zien dat zijn Opeltje tien keer beter trekt dan al die domme Golfjes. En zeker als je optrekt met je cruise control.

Toch is het hele ongeluk te droef voor woorden en als iemand zich dat zal realiseren is het Marco Bakker zelf. In een vlaag van domme, blinde woede een volledig onschuldige vrouw doodgereden. Dat blijft levenslang knagen aan je dood-door-schuldgevoel. Misschien vindt hij vanaf nu de Kluivertmopjes stukken minder leuk en begrijpt hij niet dat hij een jaar geleden nog eens heeft geglimlacht om zo'n bittertafelgrapje. Ook nu zal hij zich realiseren dat een ongeluk secondenwerk is. Voor hetzelfde geld was hij met piepende banden de bocht omgegaan en had hij zijn publiek in een circuitgeur van verbrand rubber achtergelaten. Dan had iedereen 'randdebiel' of 'operettelul' geroepen en was het leven vrolijk doorgegaan. Hier op de gracht rijdt er om het kwartier een blinde namaak-Verstappen van een of andere koeriersdienst vlak langs mijn kroost en elke avond dank ik God dat zij mijn kinderen weer behoed heeft voor een rolstoeltje of zelfs kistje. Bij de school van mijn kinderen is een stoplicht en 999 van de 1000 automobilisten stoppen voor rood, maar het gaat niet om die 999. Het gaat om die ene. Of om dat ene kind dat dromend door het rood loopt. Ik was zo'n kind en ben er nog. Secondenwerk en toeval. Niets anders dan dat. Was Kluivert vorig jaar drie seconden eerder over het bruggetje gevlogen dan... In zijn geval geloof ik dat zelfs een halve seconde eerder al genoeg was.

Waarom ik deze fax aan jou stuur is nogal simpel: als iemand moet zwijgen over te hard rijden dan ben jij het. Bij jou zou het toch ook beter zijn dat je publiek net zo lang in de schouwburg blijft zitten tot ze zeker weten dat jij de desbetreffende stad uit bent? Ben jijzelf niet na een verkeerde inhaalmanoeuvre twee centimeter langs een fietsende scholiere geschoten en heb jij niet twintig jaar geleden met een auto vol kleine kinderen na een slip met een wiel boven een sloot gestaan? En al die andere verhalen van al je vrienden en kennissen. Dat zijn toch ook allemaal van die gingnetgoed-anekdotes. Dus zullen al die mensen die je niet kent ook wel ergens een stapeltje bijna-fatale herinneringen hebben liggen. Net als alle lezers van deze fax. En dan heb je nog de mensen die wel iemand hebben doodgereden, maar van wie niemand dat weet omdat ze niet op Kluivert of Bakker lijken. Kortom: laten we de file koesteren.

Hoewel? Daar is Van Traa weer op geknald.