Van Muiswinkel en Van Vleuten in een donkere grot

Voorstelling: Mannen van de wereld, door Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten. Regie: Pieter Bouwman. Gezien: 5/11 in De Veste, Delft. Tournee t/m 2/6. Inl. (071) 513 39 85.

De twee mannen die in het donker het podium betreden, elk gewapend met een zaklantaarn, verschillen al meteen van mening. Ze spelen dat ze op vakantie zijn en een grot met rotsschilderingen bezoeken. De één vindt het prachtig en indrukwekkend, zo'n overblijfsel van 40.000 jaar geleden, maar de ander vindt die tekeningen ronduit slecht en denkt dat de maker dat destijds zelf ook wel heeft ingezien. Anders zou hij ze toch niet zo diep hebben verstopt?

Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten, die tot 1992 samenwerkten in de cabaretgroep Zak & As en daarna elk in andere combinaties verschenen, hebben getweeën een voorstelling gemaakt die Mannen van de wereld heet. Tegen de achtergrond van een fraai uitgelichte wereldkaart in reliëf spelen ze een aaneenschakeling van mono- en dialogen die allemaal losjes te maken hebben met het arrogante soort toerisme dat pocht op bezochte bestemmingen en bereikte inzichten over de inrichting van de wereld.

Voor zo ver er sprake is van een rolverdeling, vertolkt Van Vleuten doorgaans de politiek correcte meningen over de zuiverheid van de natuurmens aan wie de westerling nog een voorbeeld kan nemen, terwijl Van Muiswinkel meestal de gespierde, politiek incorrecte grappen en gehaaide drogredeneringen voor zijn rekening neemt.

Maar in de typeringen die hun verhaal illustreren, doen ze nauwelijks voor elkaar onder: een hilarisch mooi nummertje Boudewijn Büch op een ver eiland (“dat weet bijna niemand, maar ik lekker wel”), een gaaf gespeelde snob-tourist die zijn exotisch-culturele bestemmingen uit NRC Handelsblad haalt, een hardhandige persiflage op de dominerende debatteertechniek van Marcel van Dam, een zotte Toon Hermans-imitatie met onderwerpen die de meester zelf nooit zou behandelen, en een treffende karikatuur van de president and chairman die in Hollands-Engels een speech houdt op een patserig fundraising-diner. Minder duidelijk was mij de rol van een lied à la Marco Borsato, maar in zijn warboel van metaforen is het wel raak: “Ik loop door de ruïnes van wat eens komen zal...”

En als ze ten slotte, terug in die duistere grot, de maker van die rotsschilderingen bezingen, sluiten Van Muiswinkel en Van Vleuten een verrassend grappige voorstelling af waarin het soms nog niet eens zo makkelijk is tussen correct en incorrect te kiezen.

    • Henk van Gelder