Moraal

De schrijver van het hoofdartikel 'Moet kunnen' (1 november), heeft weinig moeite met de sinds de jaren zestig ruim getrokken grenzen van de openbare zedelijkheid, maar met de porno-uitzendingen van RTL en Veronica en SBS is nu ook voor hem de grens bereikt, en hij doet een impliciete oproep dit soort uitzendingen aan banden te leggen.

Hopelijk stemmen velen hiermee in. Opvallend in zijn beschouwing is de angst om voor ouderwets en preuts te worden aangezien. Enigszins krampachtig verzekert hij ons dat dit hiermee niets te maken heeft.

Merkwaardig en naïef is verder schrijvers beroep - zij het met enige terughoudendheid - op het begrip goede smaak. Dit heeft immers helaas sinds lang alle betekenis verloren en door onze culturele en intellectuele intelligentsia worden de grenzen hiervan al gedurende enkele decennia overschreden. Niet alleen op de televisie immers is veel walgelijkheid en platvoersheid. Ook in onze kwaliteitskranten kunnen we dagelijks menig voorbeeld van wansmaak en schuttingtaal aantreffen.

Mijn voornaamste bezwaar tegen het hoofdartikel is dat de schrijver de continuïteit van de ontwikkelingen niet voldoende erkent of wil zien. Is eenmaal een eerste taboe verbroken, dan volgen er meer. Er loopt een lijn van de door de schrijver aangehaalde ontwikkelingen à la Phil Bloom naar de huidige door hem verafschuwde. Het is irreëel deze te ontkennen. Een weg terug is voorlopig niet in zicht. Van onze overheid - die met haar wanstaltige voorlichtingscampagnes de goede smaak regelmatig aantast - hoeven we niets te verwachten. Zij weet niet waar de vrijheid in onvrijheid en onfatsoen verkeert. Evenmin laat de commercie zich aan banden leggen. Meer dan ooit is deze grenzeloos en smakeloos.

De enige remedie zou zijn een hernieuwd ethisch en esthetisch besef bij de individuele burger die de knop omdraait of het televisietoestel de deur uitdoet. Hier zullen we echter nog lang op moeten wachten.

Het is triest dat zo vele alleszins brave en oppassende burgers geen weerstand kunnen bieden aan de walgelijkheden en grofheden die dagelijks over hen worden uitgestort. Ook hier geldt dat gif dat langzaam wordt ingedruppeld zijn uitwerking niet mist. Een morele heropvoeding - die echter boven de grenzen van het zo eng politiek-correcte moet uitstijgen - is noodzakelijk. Deze kan echter alleen maar slagen als men duidelijke normen en waarden heeft. Deze zullen weer opnieuw ontdekt moeten worden.

    • O.W. Dubois