JEAN-CLAUDE TRICHET; Bekwaam en pro-Duisenberg

PARIJS, 5 NOV. Jean-Claude Trichet vervult met verve de rol van eerste gouverneur van de Banque de France sinds de onafhankelijkheid van de centrale bank in 1993. Ten overstaan van sceptische waarnemers wordt hij nooit moe de prestaties van de Franse munt te onderstrepen, zo nodig met grafieken in drie kleuren, blauw, wit en rood. Lage inflatie, stabiliteit, lage rente, bijna geen land heeft het de laatste vijftien jaar beter gedaan.

Tot de enkele uitzondering die hij erkent hoort nogal eens de economie van de Lage Landen ten noorden van België. “Frankrijk zou er goed aan doen inspiratie te zoeken bij het Nederlands economisch model”, zei hij eerder dit jaar. Het was niet de eerste keer dat hij zich met respect uitliet over het beleid zoals dat is gevoerd, mede onder invloed van zijn toenmalige collega, bankpresident Duisenberg, “mon ami Vim”. De kandidatuur van Trichet is uit tactisch-strategisch oogpunt handig, juist omdat de ex-topambtenaar in eigen land omstreden is. Met de politiek van de 'franc fort' heeft hij juist de lijn gevolgd waar Tietmeyer en Duisenberg voor staan. Zijn verleden maakte deze strakke opstelling overigens niet voor de hand liggend.

Trichet werd groot in de typisch Franse 'colbertistische' traditie die wil dat de politiek via de staat de economie stuurt. Dat bezorgde de politicoloog Trichet nog de enige dubieuze aantekening op zijn conduitestaat: hij was als topman van de Franse schatkist de eerste toezichthouder op Crédit Lyonnais toen die staatsbank zijn miljardenverspilling bedreef. Hij is er nooit voor ter verantwoording geroepen, niemand trouwens, maar het is hem later impliciet aangewreven, onder andere door de presidentskandidaat Chirac in '95. De huidige kandidaatsteller van Trichet was toen in een bitter gevecht gewikkeld met premier Edouard Balladur, van wie Trichet tijdens diens ministerschap van financiën in de jaren '80 de rechterhand was. Trichet schreef Chirac destijds een listig-kritische persoonlijke brief, waar Chirac op de televisie uit voorlas. De heren zijn geen vrienden.

Jean-Claude Trichet is voldoende Fransman om zijn kandidatuur nu met enige trots te beleven, al onthoudt hij zich al maanden nadrukkelijk van commentaar op de eventualiteit. Het Duitse streven naar onafhankelijkheid van de nieuwe centrale bank verschilt niet van wat Trichet in eigen land met succes heeft bevochten. In dat verband was hij, meer dan menig Frans bestuurder overtuigd van de noodzaak te overtuigen door te verklaren en te herhalen. Zeker ook ten overstaan van de binnen- en buitenlandse pers. Bij een van die gelegenheden aanvaardde deze poëzieliefhebber met bijna profetisch genoegen uit mijn handen 'Songer à partir', vertaald dichtwerk van Rutger Kopland.