En de verrassing van Sorgdrager

Winnie Sorgdrager lag ook heel lang niet lekker. Ze leek begin dit jaar door haar partij afgeschreven, nadat de buitenwereld dat al eerder had gedaan. Haar matige ministerschap plus haar keuze om geen Kamerkandidate te zijn, maakte Sorgdrager voor de achterban van de Democraten tot een afvaller. “Winnie tobt met haar ministerschap”, klonk het ook. Met nog ruim een jaar te gaan circuleerde ze al op lijstjes voor functies als het commissarisschap der koningin in Utrecht.

Maar diegenen die haar al hadden afschreven, kenden Sorgdrager niet. “Ze is een vechter en een die niet gewend om te verliezen”, wordt in haar omgeving gezegd. Met die knokkersmentaliteit verraste ze een week geleden haar partij en de buitenwereld. “Ik ga door”, was de boodschap die ze op de dag dat D66 congresseerde aan haar politieke vrienden deed. En het werkte: partijleider Borst verklaarde desgevraagd dat ze Sorgdrager een goeie minister vindt en gaf ook aan dat Sorgdrager, mocht het zover komen, kan terugkeren als minister.

Zo was Sorgdrager er opeens weer helemaal. Vorige week in de Tweede Kamer bij het spoeddebat over de ontsnapping van de twee gedetineerden uit de Van Mesdagkliniek, toonde ze zich opmerkelijk assertief: zij en zij alleen was verantwoordelijk, maar zij had geen fouten gemaakt, blufte ze het opponerende CDA af. Ze kwam er ver mee; een motie van het CDA werd al in eerste termijn door de coalitie weggeblazen.

Morgen verdedigt Sorgdrager haar begroting. Staat tegenover de Kamer een nieuwe minister die overtuigt en respect afdwingt? Of is het daarvoor na alle incidenten te laat?

Dijkstal en Sorgdrager, wat hadden ze ook weer samen? Is het misschien een oplossing de oude idee van één politieminister in de volgende coalitie daadwerkelijk te introduceren? Een minister met de ambtitie van Sorgdrager en de behendigheid van Dijkstal moet aan het Binnenhof een niet te kloppen figuur zijn.

    • Kees van der Malen