Om 14.44.08 stijgt Ariane toch op

De Ariane staat er fier bij, zo blijkt op de videobeelden vanuit Frans Guyana. De vluchtleider kondigt het aftellen aan. “We hebben lift off, alles normaal, hoogte 6000 meter.”

NOORDWIJK, 31 OKT. “Deze dag kan niet meer stuk!” juicht Heidi Graf, hoofd voorlichting bij de Estec in Noordwijk. In de Space Expo van het Europese ruimtevaartlaboratorium, waar de lancering van de Ariane-5 via een live videoverbinding met Frans Guyana is te volgen, springen op de eerste rij ESA-officials van hun stoelen. Zojuist heeft het vluchtleidingscentrum in Kourou bevestigd dat ook de Speltra naar behoren is afgestoten, waarmee vlucht 502 haar missie heeft voltooid. De Ariane heeft een cruciale herkansing met glans doorstaan.

Daar ziet het aanvankelijk niet naar uit. Nadat om twee uur (lokale tijd: 10 uur 's morgens) de vluchtleider in Kourou het marque une minute heeft uitgesproken springen er 48 seconden voor het moment suprême lampjes op rood. No go, zegt een commentaarstem. In beeld staat de klok weer op -7 minuten, de tijd nodig voor de laatste serie automatische controles. Teleurstelling golft door de zaal.

Gelukkig, niets ernstigs. Een storing in een toevoerleiding, zegt Kourou. Het zal weldra verholpen zijn. Om 14.44.08 uur zal het er dan toch van komen. “Stilte”, maant Graf.

Opnieuw trillende beelden van Europa's nieuwste draagraket, geschoten vanuit de verte. Er is minder bewolking dan zojuist. In Kourou is de droge periode voorbij, de afgelopen dagen heeft het licht geregend. Maar nu is de atmosfeer stabiel, de windsnelheid is met minder dan 6 m/s acceptabel en de komende uren bestaat geen kans op blikseminslag.

Van dichtbij staat de Ariane er fier bij. De hoofdmotor, volgepompt met vloeibare zuurstof en stikstof, gaat gehuld in witte nevels. Als de ontsteking een feit is en zes seconden later ook de opduwraketten ontbranden, zal 100 ton water op het achterblijvende lanceerplatform worden gespoten. Dit om de vertrekkende raket te beschermen en de ontwikkeling van schadelijke gassen zoveel mogelijk tegen te gaan. Opeens cirkelen zwarte gieren door het beeld. Even is er schrik, dan breken ze de spanning.

De vluchtleider kondigt het aftellen aan. Dan, 13 seconden voor zéro, valt de beeldverbinding weg. Gevloek in de Arianezaal. “Stil!”, roept Graf, “de geluidsverbinding is nog intact.” We hebben lift off, zegt Kourou, alles normaal, hoogte 6000 meter. Na anderhalve minuut is het beeld terug. Aan de hemel spoedt de Ariane zich majestueus omhoog, een brede witte staart achter zich. Tweeënhalve minuut na de lancering worden beide opduwraketten simultaan afgeworpen, een cruciaal moment. Oranjerood tuimelen ze omlaag. Straks zullen ze, hangend aan Russische parachutes, op 400 kilometer uit de kust in de Atlantische Oceaan plonzen.

Inmiddels is de neuskegel afgeworpen en nadert het moment waarop de hoofdmotor wordt ontkoppeld. De vluchtleiding meldt dat alle systemen normaal functioneren en dat het grondstation op Ascension, een eiland halverwege de oceaan, het volgen van de Ariane gaat overnemen. Tien minuten na de start volgt uit Kourou het nieuws dat de ontsteking van het bovenste deel van de raket is gelukt. De terugvallende hoofdraket wordt door twee NASA-vliegtuigen in de gaten gehouden.

De finale. In een ruimteballet van enkele minuten, tweeduizend kilometer boven Afrika, worden de satellieten uitgezet. Na 28 minuten en 20 seconden - de snelheid is teruggelopen tot 8,3 km/s - zegt Kourou dat Maqsat H, met daaraan vast Teamsat, is afgekoppeld. Het wachten is nu op het openen van de Speltra, zodat ook Maqsat B weg kan. Een minuut verstrijkt, de bevestiging blijft uit, het zal toch niet...

Separation. De Ariane heeft het hem gelapt. Estec-directeur Dave Dale snelt naar de microfoon. “Een hoogtijdag voor de Europese industrie”, roept hij, “een hoogtijdag voor de ESA.” Zaken gaan voor, er is een lanceermarkt te verdedigen.

Drie kwartier na de lancering komen de weggevallen beelden alsnog binnen. Dix, neuf, huit... Wolken spuiten oranjewit weg, dan: lift off. De Ariane verheft zich van de grond en het is niet eens spannend. Vanuit de lucht beweegt ze over een achtergrond van donkergroen oerwoud, waarna in een vloeiende beweging de kustlijn door het beeld schuift. Superbe, beaamt Kourou.