Lilliputter in de porno

AMSTERDAM. Rosse buurt. “Ik geef toe dat het grof is”, zegt een bedrijfsleider van een pornovideotheek. Nu kinderporno niet meer kan, worden vrouwelijke lilliputters ingezet. Tot wie moet zo'n lilliputter zich wenden wanneer zij voor een pornofilm wordt onderbetaald? En onder welke vakbond vallen peepshowmeisjes?

Belastinginspecteurs? Vreemdelingendienst? Een pooier kijkt argwanend toe hoe wij met een notitieblokje door zijn steegje stappen. Mijn, voor deze zaterdagavond ingehuurde, vrouwelijke bodyguard en ikzelf schuifelen temidden van een menigte mannen en vrouwen.

Ze vergapen zich aan vitrines met eetbaar ondergoed in aardbeien- of passievruchtensmaak, of aan levend bloot achter de ramen. Dezer dagen is het ethisch verantwoord, want uitwassen in het seksvermaak heten niet meer voor te komen. In de 750 seksbedrijven in de hoofdstad, waaronder 77 seksclubs en tussen de 95 en 135 pornovideotheken, werken nauwelijks illegalen meer. De prostitueé heeft tegenwoordig een belastingadviseur en het bordeel moet voldoen aan de voorgeschreven arbo- en hygiëne-eisen.

Maar de ambtenaren hebben iets over het hoofd gezien: de 'verwenindustrie'. Géén prostitutie, maar strippers in sekstheaters, meisjes in peepshows, masseuses in sekssalons. Niemand heeft zicht op wat zich daar afspeelt. Stichting De Rode Draad, belangenvereniging voor sekswerkers, en de GG & GD hebben nauwelijks contact met vrouwen die in peepshows of sekstheaters optreden. Nu de prostitutie tot normale sector is omgevormd, wordt de 'verwenindustrie' de nieuwe onderkant van de seksmarkt.

Aan de kassa van Le Moulin Rouge, een bekend sekstheater, stel ik mij voor. Een forse man komt direct naderbij. “Jij komt er niet meer in.” “Wie bent u?” “Dat gaat jou niks aan.”

De anonieme man zegt dat hij zich een artikel in het maandblad Opzij van ruim een jaar geleden herinnert. Een artikel over onder meer misstanden in Le Moulin Rouge. Ik zag het met eigen ogen: een toilet voor de dames met drijvende urine op de vloer. Een krap hokje met tuinstoeltjes bleek de kleed- annex wachtkamer van de danseressen. Halfslachtige arbeidscontracten, geen ziekengeld voor wie ziek is en veel zwarte uitbetaling. Heb ik het me verbeeld? De Arbeidsinspectie liet weten een 'pilotstudie' naar alle sekstheaters op de Wallen te hebben verricht. Er is vrijwel niets aan de hand, zei een woordvoerster.

Ná het bewuste artikel belegden de danseressen een vergadering om over hun werkomstandigheden te praten. Wie naar die vergadering ging, werd gefotografeerd door een medewerker van Le Moulin Rouge. Hij stond te posten. Niemand durfde binnen.

“Als ik jouw naam hoor, gaan bij mij de stekels overeind”, gromt de anonieme man. Even later onthult hij zijn identiteit: Hans Gort, bedrijfsleider van Le Moulin Rouge. Naar eigen zeggen NRC-abonnee. “Als je negatief over ons schrijft, zeg ik mijn abonnement op.” “Ik kan alleen schrijven als ik naar binnen mag.” “Geen sprake van.” “Als gewone bezoeker?” “Ook niet. Ga weg.”

In de 'sexy-land peep-show' draait een anorexia-meisje als hutspot in een magnetron. Een insider zegt dat de draaiende dames werkdagen maken van tien uur 's morgens tot drie uur 's nachts. Ze zouden per werkdag 125 tot 150 gulden verdienen. In de seksmagnetron blijven de dames maximaal een maand. Dat is de termijn waarin klanten op hen uitgekeken heten te zijn. In deze sector moet de Arbeidsinspectie nog op pilotstudie uit. En onder welke vakbond zouden peepshowmeisjes vallen? De FNV heeft geen idee. Er is geen CAO voor peepshowmeisjes en strippers.

Nog ondoorzichtiger is het werkterrein van pornosterretjes. Ergens in een studio van een land zijn ze gefilmd om dan wereldwijd in pornovideotheken te belanden. Als we zo'n zaak willen binnenstappen, spreekt een heer ons aan. “Ik ben Peter. Kom naar míjn videotheek. Ik ga mijn hoerenrondje maken en dan zie ik jullie zo.”

In een cabine van Peters pornovideotheek wachten we rustig af. “Jullie mogen de deur op slot doen.” Op het linkerscherm verschijnen beverige beelden van een amateur. De camera zoomt in op een groot gezelschap heren in keurig pak met stropdas. Ze staren schaapachtig naar strippende dames. Het duurt niet lang of ze stellen zich in rijtjes op - de meesten met afgezakte onderbroek. Geduldig wachten ze om, na elkaar, hetzelfde meisje te nemen. Volgens de video is de blondine 19 jaar en gaan er honderdzestig mannen over haar heen. Er is blijkbaar maar weinig voor nodig om een gentleman in een beest te doen veranderen.

Wat ging er mis in het leven van een 19-jarig meisje dat dáár is beland?

“Vast een nymfomane”, zegt Peters collega achter de kassa. “Zo iemand heb ik ook eens in bed gehad. Rampzalig. Ben je uren bezig; is het nog niet goed.”

“We hebben ook video's van een vrouw met driehonderd mannen”, zegt Peter.

Op het rechterscherm verschijnt een vrouw die zich door twee mannen laat verwennen. De vrouw heeft veel weg van een kind. Nu we goed kijken, zien we een vrouwelijke lilliputter. Als de twee haar korte benen uit elkaar houden, draait ze haar hoofd van de camera weg.

Vroeger traden ze op in kermissen, tegenwoordig gaan ze naar de pornoindustrie. “Ik geef toe dat het grof is”, zegt Peter, “maar het is niet verboden.” Welk bizar lot heeft de lilliputter naar de studio gedreven? Geldgebrek? “De meesten verdienen zo'n duizend gulden voor een film”, zegt een insider. Waar kan de lilliputter terecht als haar betaling niet klopt? Van alle instanties toont enkel de Belastingdienst belangstelling voor haar.