Elisabeth Guigou; Strijdlustig en taai

PARIJS, 30 OKT. Justitie was een van de terreinen waar de ervaren bestuurder en politicus Elisabeth Guigou zich nog niet intensief mee had beziggehouden. De beslissing van Lionel Jospin haar in juni op dat gevoelige ministerie te benoemen was desondanks begrijpelijk. Niet omdat daar voor het eerst een vrouw moest komen, maar omdat de 50-jarige in Marokko geboren socialiste tot de sterksten uit Jospins omgeving behoorde.

Hoewel zij lange jaren op het Elysée van François Mitterrand werkte als economisch en Europa-adviseur, behoorde zij nooit tot de hovelingen van de vorige president, een genre socialisten waar de huidige premier allergisch voor is. Toen Jacques Delors begin jaren tachtig minister van Financiën was, behoorde Guigou tot zijn naaste staf. Tot Mitterrand haar wegkocht.

In 1990 werd Guigou onderminister van Europese Zaken; als zodanig vocht zij voor het 'ja' bij het referendum in 1992 over het Verdrag van Maastricht. In '94 werd zij lid van het Europees Parlement. Een benoeming op Europese Zaken of zelfs Buitenlandse Zaken werd deze zomer het meest voorspeld.

Haar politieke sporen verdiende Guigou tijdens de laatste parlementsverkiezingen in mei, toen zij de moeilijk winbare Kamerzetel in Avignon terugwon van rechts. De Rhônestad heeft weinig van haar talenten kunnen profiteren omdat de linkse overwinning met Jospin een premier voortbracht, die voor de hervorming van de Franse justitie een beroep deed op de strijdlustige, taaie en betrouwbare Guigou. Op haar rust de taak het vertrouwen van de Fransen in de (zowel door linkse als rechtse) politiek geïnfiltreerde justitie te herstellen.