De weemoed van een kampioen

Het Duitse tennis staat voor een sportief en financieel bankroet als na Michael Stich ook Boris Becker zijn carrière beëindigt. Een droefgeestig gesprek met de keizer van het indoortennis. 'Ik zou eeuwig twintig willen zijn.'

PARIJS, 30 OKT. Het zou wel eens de laatste keer kunnen zijn geweest dat Boris Becker zijn belangrijkste rivaal Pete Sampras de handschoen heeft toegeworpen en daarom overheersten in sportpaleis Bercy gisteren tegen middernacht gevoelens van weemoed. Met een overwinning in drie sets (7-6, 3-6 en 6-3) nam de Amerikaanse nummer één van de wereld in gedachten al afscheid van een rivaal, die hij over twee weken bij de ATP Masters in Hannover zal missen. “Becker heeft het WK allure gegeven. Bovendien haalde Boris altijd het beste in mij naar boven”, zei Sampras. “De tennissport raakt een ambassadeur én een gentleman kwijt.”

Melancholie weerklonk in zijn stem toen Becker erkende dat hij “niet weet wat ik die week moet doen als mijn toernooi wordt gespeeld”. Met een ondeugende glimlach: “Ik heb manager Ion Tiriac nog om een wildcard gevraagd voor de Masters, maar ik geloof niet dat hij een dergelijke geste overweegt.” Desondanks beseft de inmiddels naar de 38ste plaats op de wereldranglijst afgezakte Becker dat het Duitse tennis ook op economisch gebied zwaar op hem heeft geleund.

Met een prijzengeld van 24 miljoen gulden staan de toernooien in Duitsland garant voor bijna een kwart van de ATP-begroting. “Maar geen enkel bedrijf huurt in Stuttgart nog een skybox voor 20.000 D-Mark als Becker niet meer komt”, voorspelde de Rotterdamse toernooidirecteur Wim Buitendijk onlangs. De Grand Slam Cup, het geesteskind van de internationale tennisfederatie (ITF), heeft al geen toekomst meer in Duitsland en wordt volgend jaar in Azië georganiseerd.

“Ik kan me de tijden nog herinneren dat in Duitsland alleen Wimbledon live op televisie werd uitgezonden”, vertelde Becker gisteravond in Bercy. “Nu is dankzij de prestaties van Stich, Graf en mij een heel imperium opgebouwd. Dat mag niet instorten als ik er straks niet meer bij ben.” Daarom heeft de Duitse tennisbond wederom al zijn kaarten gezet op Becker door hem als playing-captain van de Davis-Cupploeg te benoemen en zijn project met het Mercedes-team, waarin hij talenten als Nicolas Kiefer en Tommy Haas heeft ondergebracht, van harte te ondersteunen.

En toch had Becker zich gisteren in het Omnisports Palais de Bercy zich nog één keer willen manifesteren als de keizer van het indoortennis. Het werd dan ook een weemoedige conversatie met een megaster tijdens zijn afscheidstournee langs de grote theaters van de ATP Tour.

Doet het pijn te constateren dat een gebrek aan wedstrijdritme u opbreekt in partijen tegen Krajicek en Sampras?

Becker: “Ik had niet het gevoel dat ik niet goed genoeg meer was, toen ik in de zomer besloot me gedeeltelijk terug te trekken uit het circuit. Ik kon het niet meer opbrengen me 52 weken per jaar op te offeren voor mijn sport en dat is noodzakelijk als je de nummer één van de wereld wilt zijn. Toch had ik vandaag met iets meer geluk Sampras kunnen verslaan en ik put voldoening uit de gedachte dat hij zijn arm in ijs heeft moeten verpakken en ik niet. Ik heb niet als een oude man op de baan gestaan.

“Je kunt mijn situatie dan ook niet vergelijken met die van John McEnroe in zijn laatste jaren. Ik werd niet overpowered door Sampras. Ik heb het powertennis zelf geïntroduceerd. Het probleem voor McEnroe was dat het spel veranderde en hij niet. Ik heb er geen probleem mee dat ik over the hill ben, terwijl Sampras nog aan de top staat. Ook ik heb boven op die berg gestaan en ik heb genoten van het uitzicht. Maar ik ben niet gedwongen te stoppen omdat ik de ontwikkelingen in mijn sport niet meer kan bijbenen. Toch zul je mij niet aantreffen in het seniorencircuit. Of ik speel voor de kroon of ik speel niet.”

De ATP Masters zijn zelfs volgens Sampras niet dezelfde zonder uw aanwezigheid. Vreest u niet dat het tennis in Duitsland snel zal instorten als u niet meer op de grote toernooien verschijnt?

“Daarom ben ik ook niet definitief gestopt. Ik weet dat evenementen als in Stuttgart, maar ook in Bercy me nog niet kunnen missen. Toch ga ik ervan uit dat ik daar voor de laatste keer ben geweest. Ik ga geen wildcards aanvragen om mezelf vervolgens voor gek te zetten. Ik hoop dat andere Duitse tennissers het gat kunnen opvullen dat Stich en ik achterlaten. Maar potentiële grandslamkampioenen zitten er nog niet tussen.

“Toch ben ik niet pessimistisch gestemd. De tennissport produceert elk jaar nieuwe sterren. Ik zie genoeg jonge spelers met persoonlijkheid, met charisma. We moeten ze de tijd geven zich te ontwikkelen. Helaas worden ze geremd door de huidige regelgeving in het circuit, waardoor ze zich niet kunnen ontplooien.”

Op welke regels doelt u dan?

“Als McEnroe en Connors nog één ATP-toernooi zouden spelen, werden ze meteen voor zes maanden geschorst. In hun tijd konden ze nog vrijelijk hun emoties tonen, mochten ze in debat gaan met de umpire zonder dat de hele wereld meeluisterde. Natuurlijk zijn er grenzen aan wangedrag, maar tegenwoordig mag je tijdens een partij geen woord meer zeggen. De scheidsrechter kijkt telkens naar zijn klok of je de vijfentwintig-secondenregel tussen het spelen van de punten niet overschrijdt.

“De jonge spelers hebben zich al aangepast aan de strenge wetten in het circuit. Ze moeten als een machine over de baan bewegen. Je mag geen enkel teken van zwakte meer tonen, je dient je gevoelens voortdurend te reguleren. Maar het publiek komt toch voor spektakel? En voor spektakel heb je acteurs nodig, die glimlachen, schreeuwen, praten en grappen maken. Maar in het huidige systeem is daar geen plaats meer voor.”

U heeft dus geluk gehad in uw partij tegen Sampras?

“Absoluut. De umpire is aardig voor me geweest. Ik heb met mijn racket gegooid en een paar onaardige dingen over de lijnrechters gezegd. Normaal gesproken was ik een stap van diskwalificatie verwijderd geweest. Maar het publiek in Parijs heeft genoten. Dat wil zeker in Bercy niet naar twee robots kijken.”

Eens komt het moment dat alleen de tennisliefhebber Boris Becker nog bestaat. En dan?

Na een korte stilte: “Dan gaat de tennisfan Becker er alles doen om de historie van zijn sport in Duitsland niet met zijn afscheid te laten beëindigen. Maar eerst zullen mijn vrouw en mijn kind zich over me moeten ontfermen als in Hannover de ATP Masters beginnen. Want ik voel me zo met dat toernooi verbonden dat ik me nu al ontheemd voel bij de gedachte dat ik daar ontbreek. Soms zou ik eeuwig twintig jaar oud willen blijven.”