'Standpunt Labour over EMU laf'

LONDEN, 29 OKT. De Conservatieve Britse ex-minister van Financiën Kenneth Clarke noemt het standpunt van de Labourregering over de Economische en Monetaire Unie (EMU) laf en weinig besluitvaardig.

In een ingezonden brief in The Daily Telegraph van vandaag daagde hij de regering uit zo nodig nog deze regeerperiode een referendum te houden over Britse toetreding tot de EMU en daarbij de hulp in te roepen van dissidente Conservatieven. De Labourregering heeft afgelopen maandag toetreding tot de Europese muntunie in deze regeerperiode uitgesloten. Clarke schrijft dat de regering bang is voor het referendum dat Labour beloofd heeft als ze tot meedoen aan de Europese munt zou besluiten.

Volgens opiniepeilingen staat maar een kwart van de bevolking welwillend tegenover aansluiting bij de EMU. Maar Clarke is ervan overtuigd dat de regering zo'n referendum kan winnen als ze maar hard genoeg campagne voert en daarbij ook voorstanders van de Europese munt in andere partijen betrekt. Ook zou ze steun moeten zoeken bij werkgevers- en vakbondsorganisaties, en bij de City, Londens financiële centrum.

Met zijn brief wekt Clarke de indruk dat hij bereid is een Conservatieve campagne voor deelname aan de muntunie te leiden. Daarmee zet hij zich af tegen het officiële standpunt van de Conservatieven dat meedoen met de Europese munt niet voor één maar voor twee regeerperiodes uitsluit. Clarke die deze zomer de strijd om het leiderschap van de partij verloor van William Hague, vond als minister van Financiën dat Groot-Brittannië zich moet aansluiten bij de EMU als aan de vereiste economische condities is voldaan.

Clarke is het met de Labourregering eens dat het schadelijk voor de Britse economie zou zijn om al vanaf 1 januari 1999 deel te nemen in een Europese munt. Maar hij houdt er rekening mee dat die situatie zich binnen twee tot drie jaar ingrijpend heeft gewijzigd. Hij verwijt Labour dat ze de mogelijkheid heeft geblokkeerd om zo'n buitenkans te grijpen. “Tony Blair en Gordon Brown beginnen alle tekenen van een regering onder druk te vertonen”, schrijft Clarke. “Geobsedeerd door het besturen van de media, reagerend op kranten, niet best in het nemen van besluiten.”