Superverdediger Franco Baresi neemt afscheid; Zachte stem, brute tackles

Vanavond speelt Franco Baresi (37) zijn laatste wedstrijd voor zijn club AC Milan. Hij wordt omringd door Marco van Basten, Ruud Gullit en Frank Rijkaard. Zio Franco treedt eindelijk uit de schaduw.

ROTTERDAM, 28 OKT. Zijn statuur is klein, maar zijn gezag is groot. Zijn stem is zacht, maar zijn tackles zijn hard. In de kleine grote man Franco Baresi klopt het hart van een Milanista, een bloedechte vertegenwoordiger van AC Milan. Wie twintig jaar en in 716 wedstrijden zijn club heeft gediend, wordt geëerd als een vorst en krijgt een plaatsje in de Milanese eregalerij, naast Gianni Rivera, Cesare Maldini, Gunnar Nordahl en Marco van Basten.

Baresi blijft zijn club trouw. Hij treedt toe tot het presidium van de club naast president Silvio Berlusconi, plaatsvervangend voorzitter Galliani, manager Braida en de vice-voorzitters Paolo Berlusconi en Nardi. Baresi krijgt een functie als vice-voorzitter en wordt verantwoordelijk voor de jeugdafdeling.

Hij is geen ster die anderen verlicht. Maar trainers konden op hem bouwen. Zoals Arrigo Sacchi, die in 1986 naar Milan kwam, zijn ideeën over aanvallend voetbal meebracht en Baresi aanwees als de sleutelfiguur. Baresi ontpopte zich onder Sacchi als een moderne libero, die niet ver achter zijn verdediging stond, maar zelfs ervoor. Hij werd de stuwende kracht van de offensieve verdedigers Tassotti, Costacurta en Maldini. Dankzij Baresi konden Rijkaard, Ancelotti, Donadoni, Gullit en Van Basten hun aanvallende talenten ontplooien.

In het aanvallende voetbal regeerde de superverdediger Baresi, die zowel links als rechts perfect een bal kon trappen. Wanneer hij zijn hand opstak zette de verdediging de aanval van de tegenpartij buitenspel. En dan was het ook buitenspel! Veel scheidsrechters en grensrechters werden beïnvloed door de dwingende gebaren van Baresi. Wanneer de arbitrage niet gehoorzaamde, was Baresi snel genoeg om het gevaar alsnog te bezweren. In noodgevallen greep de kleine man naar de brute tackle. Dan liet de Italiaan zijn slachtoffer kermend achter en bestookte hij de arbitrage met een spervuur aan verwijten.

Zesmaal werd Milan met Baresi kampioen van Italië, driemaal won Milan met hem de Europa Cup - in 1994 miste hij de gewonnen finale tegen Barcelona door een schorsing. Hij kwam 81 maal in het Italiaanse elftal uit. Zijn dieptepunt als international beleefde Baresi op het WK van 1994. Nog geen drie weken na een spoedoperatie aan zijn knie speelde hij in de finale tegen Brazilië. In de strafschoppenserie miste Baresi als eerste. In tranen verliet hij de arena van Pasadena en alle Italianen huilden met hem mee.

Zijn voetballoopbaan kende naast grote triomfen ook zware nederlagen. Hij was als zeventienjarige nog maar nauwelijks doorgedrongen tot de hoofdmacht van Milan, of de club werd in 1979 na een omkoopschandaal teruggezet naar de Serie B. Na terugkeer in de Serie A degradeerde de club weer. Pas na de komst van mediamagnaat Berlusconi kreeg Milan weer een plaats in de top waar het hoorde. Baresi was een man van weinig woorden, maar zijn naam was voldoende voor Berlusconi om hem als partijgenoot te gebruiken voor politieke doeleinden.

Franco Baresi groeide op als zoon van een arme boer in Travagliato, nabij Brescia. Met zijn broers Angelo en Giuseppe voetbalde hij graag. Als dertienjarige werd Franco getroffen door een langdurige virusinfectie. Artsen vreesden leukemie. De jongen herstelde langzaam, hoewel zijn fysieke groei achterbleef bij die van zijn leeftijdgenoten. Samen met Giuseppe mocht hij een jaar later een proeftraining van Internazionale doen. Baresi werd afgewezen. Hij zou geen talent hebben en was te klein. De twee jaar oudere Giuseppe mocht blijven en zou zich ontwikkelen tot een gewaardeerde speler van Inter.

Franco was geen jongen die zich van de wijs liet brengen door tegenslagen. Hij meldde zich een jaar later bij de jeugd AC Milan en groeide uit tot een felle en snelle verdediger. Weer kreeg hij een tegenslag. Eerst stierf zijn moeder en korte tijd later zijn vader. Maar de weeskinderen van Baresi vonden steun bij elkaar en werden onverzettelijke voetballers.

Franco Baresi heeft geen praatjes, hij doet zijn werk en eist van zijn medespeler hetzelfde. Hij bewonderde andere voetballers, zoals Ruud Krol en Franz Beckenbauer (vandaar ook Baresi's koosnaam Franz) en vooral Marco van Basten (“de beste met wie ik heb gevoetbald”). In 1989 werd Van Basten gekozen tot de beste voetballer van Europa, Baresi werd tweede. Het lot van Franco Baresi, altijd in de schaduw. Vanavond treedt hij voor het voetlicht, omringd door de spelers die hij heeft gediend en de spelers die dankzij hem zo goed konden voetballen. Misschien huilt hij weer en huilt heel Milaan met hem mee.