Soep van Leon de Winter

Het is een merkwaardig potje opinie dat afgelopen zaterdag door Leon de Winter op het vuur werd gezet. Hij schuift de slachtoffers van de bio-industrie, van het straatgeweld en van Srebrenica in één soepje en ja, als je dan na een tijdje de deksel oplicht, slaat de walm van een kolossaal ethisch probleem je in het gezicht - dan blijkt Nederland 57 jaar geleden te zijn veranderd in een natie van wegkijkers.

Waarom 57 jaar geleden pas? Waarom uitgerekend in 1940? Ach natuurlijk, een snufje slachtoffers van de nazi's!

Ik heb, mij afvragend of de actie Varkens in Nood niet onmiddellijk moest worden afgeblazen, serieus geprobeerd uit De Winters brouwsel enkele concrete punten op te vissen.

Als hij bedoelt dat veel mensen niet deugen - dat was mij bekend.

Als hij bedoelt dat er ergere dingen op de wereld zijn dan het varkensleed in Nederland - dat was mij ook bekend.

Als hij bedoelt dat je je vooral moet opwinden over zaken waarop je geen invloed hebt - dat ben ik niet met hem eens.

Als hij bedoelt dat varkens onreine beesten zijn - dan moet hij maar leren dat er ook op dat terrein andersdenkenden bestaan.

Als hij bedoelt dat varkensleed niet bestaat voor mensen die geen varkensvlees eten - dan geeft dat ernstig te denken over de reikwijdte van zijn ethiek.

Als hij suggereert dat de ware schuldigen van het straatgeweld, én van Srebrenica, én van de jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog, kortom de ware schuldigen van álles, in kringen van varkensliefhebbers moeten worden gezocht - dan vervluchtigen zijn hyperbolen in een sfeer van geschiftheid. Hoe kan iemand zich zo druk maken over mensen die zich druk maken over varkens!

Maar als hij zegt dat mensen heftiger reageren op wat ze zien dat op wat ze 'weten', heeft hij gelijk - dat vind ik vaak zo aandoenlijk bij mensen, dat ze in wezen zo eenvoudig zijn gebleven.