Zapman

Op 15 mei 1994 - precies twee weken nadat Ayrton Senna de dood had gevonden - zou de Grand Prix van Monaco van start gaan. Het hele deelnemersveld stond klaar om het gaspedaal als vanouds tot op de bodem in te trappen. Maar vlak voor ze zouden wegstuiven, kropen de coureurs uit hun bolides en posteerden zich zij aan zij op de finishlijn. Een minuut lang kon je een speld horen vallen.

Ik heb een foto van het voorval. In het midden treurt Michael Schumacher, de ogen en de mondhoeken naar beneden gericht. Een man die net een zwaar verlies geleden heeft. Erg aandoenlijk. En toch moet ik die Schumacher niet. Het is de manier waarop hij kijkt.

Helemaal links op de foto staat Mika Hakkinen. Hij is druk in gesprek gewikkeld met een mij onbekende coureur. Hoe kan hij dat doen? Een minuutje stilte voor Ayrton Senna, is dat te veel?

Er zijn mensen die Hakkinen sinds dat voorval een kwaad hart toedragen. Ik niet. Hakkinen is wars van protocol, dat is alles. Ik weet dat hij thuis een schildpad heeft. Ik kan geen hekel krijgen aan een snelheidsmaniak die in zijn huiskamer de traagste viervoeter op aarde laat rondlopen. Stel je voor hoe hij in zijn race-overall op de vaste vloerbedekking ligt en het beest een blaadje sla voor de neus houdt.

Ach, het zijn maar fabeltjes die in bladen staan, toneelstukjes die voor camera's worden opgevoerd, waarop een mens zijn sympathieën en antipathieën baseert. Een zwak voor Hakkinen vanwege een schildpad en een hekel aan Schumacher door de manier waarop hij kijkt. Hoe haal je het in je hoofd.

In 1994 is Schumacher wereldkampioen geworden door zijn wagen zogenaamd per ongeluk in die van Damon Hill te boren. Het glimlachje dat hij toen om zijn lippen had, alsof hij het ook niet kon helpen dat het zo was gelopen. Gisteren probeerde hij Jack Villeneuve dezelfde streek flikken. Deze keer ging het mis. Villeneuve reed vrolijk door richting wereldkampioenschap en Schumacher belandde in de grindbak. Had je toen zijn gezicht moeten zien. Niks geen verontschuldigend glimlachje. Hij keek alsof hij net een zwaar verlies geleden had. En Hakkinen kwam als eerste over de streep, de eerste overwinning van zijn leven. Hij zal die schildpad toch niet weg hebben gedaan?