Ro Krom: Hollandse funk op zijn allerbest

Concert: Concert: Ro & Paradise Funk. Gehoord: 25/10 Rotown, Rotterdam. Herhaling: 31/10 Splinter, Venlo, 8/11 De Kade, Zaandam, 22/11 Unitas, Wageningen, 13/12 Nieuwe pul, Uden, 26/12 Gigant, Apeldoorn.

'Funky' is het meest misbruikte woord in de Nederlandse popcultuur. Wie net als ik woont boven een handel in muziekinstrumenten, hoort dagelijks de onbeholpen polderfunk van gitaristen die wel de techniek, maar niet het gevoel van het zwarte soulgenre onder de knie hebben. Ze spelen het steriele intro van The Doobie Brothers' Listen To The Music, terwijl ze het geld voor een nieuwe gitaar beter zouden besteden aan een stapel oude platen van Sly & The Family Stone of George Clintons Funkadelic, waarop zich de essentie van de vette funk-groove openbaart.

De Haarlemmer Ro Krom en zijn groep Paradise Funk spelen op oude en gebutste instrumenten, maar ze kennen hun muziek. Krom noemt zich 'een soulkikker' en hij doorspekt zijn zelfgeschreven nummers met citaten van Prince, Stevie Wonder en Otis Redding. Met zijn vorige groep Gotcha! was hij nog al te zeer een discipel van George Clinton, terwijl hij in de handzame viermansbezetting van zijn Paradise Funk zijn eigen stijl heeft gevonden. Een uitgesproken soulstem heeft hij niet, maar net als Prince maakt hij gebruik van zijn beperkingen voor de rauwe en smekende keelklanken van de ware funkzanger.

'Are you with me?' riep hij met opgeheven armen in het Rotterdamse muziekcafé Rotown, waar zo'n opgelegd Amerikanisme naar het voorbeeld van souldominee Sam Cooke niet zo serieus genomen hoefde te worden. Wie zich temidden van het geroezemoes en glasgerinkel in de muziek wilde verdiepen, hoorde een perfect ingespeelde band met muzikanten die ondanks hun doordeweekse sessiebestaan bij Jan Akkerman (bassist Manuel Hugas) of Angela Groothuizen (toetsenman Nico Brandsen) de gretigheid toonden om lekker smerig te spelen. Meer dan het titelloze debuutalbum van twee jaar geleden is de nieuwe cd Baby een echte groepsplaat, waarop het soulgevoel van de jaren zeventig gekoppeld wordt aan hedendaagse sampletechniek.

Live gebeurde dat het meest overtuigend in het stormachtige Trouble Coming, waarin Gotcha-drummer Martijn Bosman zijn samplemachine overstemde met een vette funkbeat. Voor de ballade Daydreaming kwam de kale spierbonk achter zijn drumstel vandaan om zachtjes de bongo's te beroeren. In hun genre zijn Ro & Paradise Funk het beste wat Nederland te bieden heeft. Meer nog dan Candy Dulfer met haar veel gladdere 'funky stuff' verdienen ze het om zich internationaal in de kijker te spelen. Met 'Volgende keer in Nighttown', nam Ro alvast een voorschot op de volgende stap naar het grote publiek.