Gilbert O'Sullivan over Succes in Nederland

Tournee: 29/10 Metropole Almere, 30/10 Vredenburg Utrecht, 31/10 Musis Sacrum Arnhem, 1/11 Schouwburg Gouda, 4/11 De Flint Amersfoort, 5/11 De Tamboer Hoogeveen, 6/11 Anton Philipszaal Den Haag, 8/11 De Kring Roosendaal, 9/11 Luxor Rotterdam, 11/11 Chassé Breda, 12/11 De Beejekurf Venray, 14/11 Stadsschouwburg IJmuiden, 15/11 Stadhuishal Hengelo, 16/11 Kleine Komedie Amsterdam. Inl. 030-2802330.

HILVERSUM, 27 OKT. “Vier jaar geleden stond ik nog voor 1800 mensen in Rotterdam. Eén avond in Nederland, niet meer. En aan het slot van mijn optreden heb ik toen geroepen, dat we misschien volgend jaar terug zouden zijn voor een hele tournee. Maar daar is nooit iets van gekomen. Geen van de Nederlandse platenmaatschappijen en impresariaten was geïnteresseerd. Iedereen beschouwde mij als iemand van vroeger. Pas nu is er weer iemand die het er op waagt. Terwijl ik nu juist in Nederland altijd meer dan gemiddeld succes heb gehad.”

Gilbert O'Sullivan (50) verwierf zijn eerste faam in 1970 met het wonderlijke nummer Nothing rhymed, uitgedost in een broek met iets te korte pijpen, een grote pet en een bloempotcoiffure die in dat langharige tijdperk danig de aandacht trok. Daarna maakte hij vijf jaar lang de ene hit na de andere, waaronder het tragi-komische Alone again dat onder de titel 1948, in de vertaling van Kees van Kooten en Wim de Bie, een puur-Nederlands lied is geworden: “Toen was geluk heel gewoon...” Woensdag begint O'Sullivan, terug van weggeweest, aan een tournee die hem met een achtkoppig orkest langs veertien Nederlandse podia voert.

“Dat ik in het begin juist hier zo veel succes had, heeft ongetwijfeld mede te maken met het feit dat jullie televisie toen al toestond dat er playback werd gezongen. Ik kon alle capriolen uithalen die ik maar wilde, omdat ik me niet hoefde te concentreren op het zingen van de goede noten. Oudere vrouwen, jonge meisjes - ik haalde iedereen op het podium om een dansje mee te maken. Dat sloeg aan, bij een heel breed publiek. Verder had ik in die tijd ook een vriendin in Eindhoven, dus Nederland was een van mijn favoriete landen.

“Ik voelde me hier thuis. Dat was ook de reden waarom ik voor Nederland koos, toen ik in 1974 negen maanden buiten Groot-Brittannië moest blijven om de Britse belastingen te ontvluchten. Omdat mijn toenmalige manager het niet goed had geregeld - en omdat ik er zelf te weinig op lette - kreeg ik een aanslag die meer dan 100 procent bedroeg van wat ik dat jaar zou verdienen. Het was beter om even weg te zijn. Als een kluizenaar zat ik toen in een huis in Blaricum, heel ontspannen, maar ook erg geïsoleerd. Toch had ik geen zin in nieuwe contacten. Er was daar een zekere Bill, die zich opdrong met het verhaal dat hij zo'n fantastische platencollectie had. Of ik wilde komen luisteren. Nee, dat wilde ik niet. Nu is het toch nog goedgekomen tussen ons. Bill blijkt voluit Willem Duys te heten en laatst was ik te gast in zijn radioprogramma.

“Een jaar of tien ben ik uit de running geweest, voornamelijk vanwege een slepende rechtszaak tegen mijn ex-manager. Uiteindelijk heb ik die zaak gewonnen; al mijn vroegere platen zijn nu mijn eigendom. Iedereen die een nummer van mij wil gebruiken, moet bij mij aankloppen. Wat dat betreft zou ik nooit meer hoeven werken. Maar ik kan het schrijven niet missen. Al mijn platen produceer ik nu zelf; ik kan het me veroorloven 80.000 pond in een nieuwe cd te steken en vervolgens probeer ik dat bedrag terug te verdienen door hem aan te bieden aan platenmaatschappijen in diverse landen.

“Nog vaak is me de afgelopen jaren, vooral ook uit Nederland, gevraagd om in tv-shows op te treden. Dat wil ik wel, maar behalve een oud nummer wil ik dan óók een nieuw nummer zingen. Maar zij willen alleen de oude hits. En dat weiger ik. Ik voel er niets voor om uitsluitend te worden beschouwd als een historisch verschijnsel. Ook de grote platenmaatschappijen willen niets van mijn nieuwe repertoire weten. Nee, mijn laatste cd is in Nederland nog niet uitgebracht.”