De Verenigde Staten hadden Ronald Reagan....

Wie kan succes hebben in de politiek zonder ooit een carrière als acteur te hebben gevolgd, verzuchtte Ronald Reagan eens. Politiek beschouwde hij in de eerste plaats als een oefening in communicatie en presentatie. De great communicator Reagan beheerste deze twee kunsten dusdanig dat hij zijn verleden als acteur uitriep tot de enige echte route naar een plaatsje op een politieke kandidatenlijst.

In Nederland is deze theorie nooit echt populair geweest. Daarvoor vatte men hier politiek te principieel op. Weliswaar hebben lange tijd scholen en pastorieën - zeker ook oefenplaatsen voor voordrachtskunst - gefunctioneerd als lanceerplatforms voor politieke carrières (denk aan Abraham Kuyper en Domela Nieuwenhuis), maar dat lijkt verleden tijd. De dominees en onderwijzers van weleer hebben plaats gemaakt voor ex-wethouders, bestuurders en ander serieus volk dat op de nieuwe kandidatenlijsten van de politieke partijen prijkt. Wie toch te veel met zijn acteurs-, zang- of speeltalenten flirt, krijgt daar vroeger of later last mee, zoals Hans Dijkstal onlangs ondervond. CDA-leider Jaap de Hoop Scheffer typeerde de lichte regeerstijl van de minister van Binnenlandse Zaken als 'management by saxofoon'.

Sinds het traditionele partijwezen in een crisis verkeert, verandert echter ook de houding tegenover amusement en sterrendom. Partijen kunnen het zich steeds minder permitteren hun neus op te halen voor potentiële stemmentrekkers uit het lichte genre. Zowel kandidaat als partij neemt hiermee echter enige risico's van betekenis, zo blijkt.