Hollands Dagboek; Marjan Lebbink

Marjan Lebbink (53) is voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen, die deze week haar 85-jarig bestaan vierde. Na jaren in het onderwijs te hebben gewerkt is zij in het vrijwilligerswerk gestapt, waarvan het voorzitterschap van de NVVH de meest omvattende is. Zij is getrouwd met Jan Lebbink, burgemeester van Slochteren en heeft twee dochters, Henriëtte en Betty.

Woensdag 15 oktober

Kwart voor zes, de wekker! Was al even wakker. Spannende dag vandaag. Derde gesprek met vakbonden over reorganisatie van ons Centraal Bureau. Personeelszaken zijn bij de NVVH gedelegeerd aan het Klein Dagelijks Bestuur. Voorzitter, secretaris, penningmeester. Volgens mij hebben we het wel verstandig aangepakt. Ondersteuning en uitstekende professionele hulp van de Stichting Vrijwilligers Management uit Utrecht. Zij begrijpen tenminste hoe een vrijwilligersorganisatie werkt. Zelf vind ik het niet meevallen, deze personeelszaken. Nuchter verstand genoeg, bestuurlijke ervaring langzamerhand ook genoeg, maar meepraten over CAO's en dergelijke, daar sta je niet bij stil als je 'ja' zegt op zo'n vrijwilligersbaan. Hoewel, het is bijster interessant en je leert er veel van. Of we het goed gedaan hebben, de tijd zal het leren.

Donderdag

Gisteren doorgereisd naar Den Haag. Op het Centraal Bureau, ons eigen huis, geslapen, samen met Lide Schuit, onze lustrumvoorzitter. Gezellig bijgekletst. Samen zes jaar in het landelijk bestuur gezeten. Ik weet nog dat we in de Jaarbeurs op onze jaarvergadering samen in de zaal zaten totdat de bestuursverkiezing aan de orde was, allebei toch wel wat zenuwachtig. Er is in die jaren heel wat veranderd binnen de NVVH. Niet aan onze doelstellingen. Nog altijd vinden we dat we vrouwenbelangen moeten behartigen. Er is nog veel te doen. Van een gelijke verdeling van bijvoorbeeld zorgtaken tussen mannen en vrouwen is nog steeds geen sprake. De verdeling van huishoudelijke taken is nog altijd een speerpunt. Ook al voed je zelf je kinderen zo op dat ze die verdeling vanzelfsprekend vinden, in de praktijk is het nog lang niet algemeen geaccepteerd. Vrouwen hebben het druk en moeten vaak goochelen met hun tijd. Toch is het belangrijk dat we ons blijven organiseren, ook al vergt het soms behoorlijk wat organisatietalent en doorzettingsvermogen om naast werk, gezin en mantelzorg ook nog ruimte te maken voor vrienden, kennissen en persoonlijke ontwikkeling. De woorden van Anna Polak en Marie Heinen tijdens de oprichtingsvergadering van de NVVH in 1912 hebben niets aan actualiteit ingeboet. Zij wezen er toen al op dat een eenling niet is opgewassen tegen alle veranderingen op maatschappelijk en wetenschappelijk gebied. Samen kun je er meer van profiteren. De NVVH heeft dat voordeel. De NVVH is de plek, waar vrouwen elkaar vinden.

Ik dwaal af van waar ik was. Er is veel veranderd binnen de NVVH. We zijn veel klantvriendelijker geworden, gaan in gesprek met onze afdelingen, luisteren naar hun wensen. We hebben er zelfs een project van gemaakt, 'Het Onderste Boven'. Vandaag, op de najaarsvergadering van ons gewest Utrecht, zal ik daar nog het nodige van horen. Vanavond nog even naar mijn eigen afdeling in Schildwolde, gemeente Slochteren, en dan weer thuis. Even bijkletsen met Jan, mijn echtgenoot, onder het genot van een glaasje wijn.

Vrijdag

Meestal een dag voor mijzelf. Eerst een uurtje tennissen en boodschappen doen voor het weekend. Alhoewel, toch maar een begin maken met mijn voorbereiding van het 85-jarige lustrum van de NVVH. De tijd begint te dringen en m'n speech moet nog in elkaar. Alles in het kader van 'Internet'. Ja, ja, de NVVH heeft sinds kort haar eigen website. De minister van Verkeer en Waterstaat, Annemarie Jorritsma-Lebbink, zal 23 oktober de officiële opening verrichten. Wij willen als traditionele vrouwenorganisatie met onze tijd meegaan en onze leden stimuleren kennis te nemen van nieuwe ontwikkelingen. Vanavond ga ik met Jan naar een concert van het Noord Nederlands Orkest. Veel viool deze keer, daar ben ik dol op.

Zaterdag

Het was, zoals ik gedacht had, een prachtig concert. Vóór op het programma stonden uitdrukkingen als: Stilstaan bij schoonheid, Koude rillingen, Kippenvel. Het klopte allemaal. Bij mooie muziek kun je zo lekker wegdromen, gedachten hun gang laten gaan.

Het was vandaag een prachtige dag. Aan de tuin kun je echt wel zien dat de winter in aantocht is, maar als er nog meer van dit soort dagen komen, teken ik daarvoor. Betty, onze dochter, en Kasper haar vriend kwamen even langs. Ze zijn druk, hebben net zelf een huis gekocht en buigen zich over badkamers, tuinafscheidingen e.d.

Het is al laat, maar de laatste berichten van deze dag moeten er nog maar even bij. We hadden een 'uitje' met de landinrichtingscommissie. De ruilverkaveling in Harkstede (gem. Slochteren) is al een tijdje afgesloten, maar men wilde nog éénmaal iets gezelligs doen. Jan, als burgemeester van Slochteren, zat daar q.q. in. Eerlijk gezegd had ik niet veel zin; de zaterdagavond is ook zo prettig om thuis te zijn. Toch ging het precies zoals ik gedacht had. Ga je toch, dan is het erg gezellig en heb je er geen spijt van toch gegaan te zijn. Het was een prima avond!

Zondag

Heerlijk, langzaam wakker worden. Luisteren naar muziek. Uitgebreid samen ontbijten. Een dag voor ons zelf. Tegen half twaalf heb ik iedere zondag een heimwee-achtig gevoel over me. Jarenlang belde ik op die tijd mijn moeder om een uurtje bij te kletsen. Afgelopen zomer is ze overleden. Ik heb daar vrede mee, maar ik mis haar toch ook. Ze was altijd zo ontzettend geïnteresseerd in ons doen en laten. Zij zou nu al driemaal gevraagd hebben wanneer ze toch die krant moest kopen waar ik dan in zou staan. Zou het overal vertellen en laten lezen. Die interesse had ze ook voor haar kleinkinderen. Ja, we missen haar!

Eind van de middag even naar vrienden die bezig zijn een nieuw huis te bouwen. Jan heeft beloofd om te helpen denken over de aanleg van de tuin. Hij heeft ook onze eigen tuin aangelegd, gezellig, een beetje rommelig en dus weinig onderhoud. Veel bodembedekkers en twee prachtige vijvers.

Maandag

Vanmorgen begonnen met een uurtje aqua-aerobic. Goed begin van de week. Word je lekker actief van. Thuis gekomen zie ik dat het eerste faxbericht al weer binnen is. Alles draait de komende dagen natuurlijk om het lustrum. Het 85-jarig bestaan van de NVVH. Heb eerst maar eens met het Centraal Bureau gebeld. De laatste afspraken wat betreft het feest met onze beleidsmedewerker besproken en daarna met de chef van het bureau gesproken. Het is er nogal hectisch, begrijp ik. Iedereen belt. Op het kantoor is ook nog een van onze medewerkers ziek. We spreken af dat men mij belt als er veranderingen in het programma zijn. Ik moet namelijk niet alleen het feest openen, maar ook ceremoniemeester zijn. De eerste verandering is er al. Marjet van Zuylen, Tweede-Kamerlid, kan alleen 's middags komen. In de ochtend wordt er in de Kamer een wetsvoorstel behandeld welke zij zelf ingediend heeft. Begrijpelijk, maar voor ons lastig. Zij heeft een boek over de digitale snelweg geschreven, waarin zij vooral pleit dat er geen tweedeling moet ontstaan tussen jong en oud.

Vandaag besteed ik verder mijn tijd aan huishouding, afgewisseld met lustrumvoorbereiding. Gelukkig maar dat de huishouding tegenwoordig geen dagtaak is. Moderne apparatuur is toch wel een prettige ondersteuning. Logisch dat jonge mensen dit met elkaar delen. Alhoewel ik me daar wel zorgen over maak. Ik, als moeder van twee dochters, zie de toekomst voor jonge, werkende vrouwen wel een beetje somber in. Steeds meer wordt er een beroep op mensen gedaan wat betreft 'zorg'. Zorg en arbeid zal een combinatie zijn die in veel gevallen op de schouders van vrouwen komt. Bestaande cijfers wijzen uit dat we in jaren van emancipatie wat dat betreft nog heel weinig opgeschoten zijn. Ik ben heel benieuwd, maar ook bezorgd hoe dit zal aflopen. Een toekomst waar vrouwen voor heel wat dilemma's zullen staan: werken in ieder geval, carrière maken of niet, kinderen, wel of niet en ook nog wanneer! En krijgen ze later geen spijt van hun keuzes! Wij hadden de luxe om in veel gevallen te mogen kiezen of we wilden werken. Zeker met een werkende echtgenoot. Die tijd is voorbij. Emancipatie, het woord is bij velen uit de mode, maar we zijn er nog lang niet.

Dinsdag

Scherven brengen geluk! Ik hoop het, want mijn dag is slecht begonnen. Als je alles even snel wilt doen overkomt je dat. Met de mouw van m'n jas een karaf omgegooid. Natuurlijk één waaraan ik dierbare herinneringen had. Het zit me wel dwars.

Eerst Engelse les en dan naar Groningen voor een afspraak met een redactrice van 'Opzij'. We constateren dat de NVVH en Opzij enkele gelijke trekjes hebben; bijvoorbeeld een lichte vergrijzing. We zitten er geen van beide mee, omdat we vinden dat het uitvloeisel van ons werk is. Beiden vinden we het belangrijk dat vrouwen en mannen het werk en andere zaken delen. Dat brengt onherroepelijk mee dat vrouwen op iets latere leeftijd tijd hebben of maken voor de NVVH. Een van de gewestelijke presidentes belt op om mij succes en sterkte te wensen voor aanstaande donderdag. Lief van haar. Dat doet een mens goed.

Vanavond: ontspanning door inspanning. Lekker een avond bridgen. Er moet heel wat gebeuren als die avond niet doorgaat. Af en toe lig ik daar met deze of gene over in de clinch, maar ik ben er niet van af te brengen. Ik zeg er bijna alles voor af. De bridge-avond is heilig. Sinds een half jaar ben ik ook nog voorzitter van deze bridgeclub, maar dat geeft niet veel extra werk. Alleen bezig zijn met de NVVH zou niet goed zijn. Daarom heb ik twee jaar geleden ook 'ja' gezegd tegen het bestuurslidmaatschap van een sectie van het Juliana Welzijns Fonds. Een fonds dat de moeite waard is. Statutair wordt het werkterrein van het Fonds omschreven als 'maatschappelijk welzijn'. Vooral geldaanvragen waarbij 'hulp en zorg' centraal staan worden behandeld. Zelf zit ik in de sectie Rijksdelen en Buitenland. Het is een prettig gevoel om eens niet bij de 'aanvragers' van geld te horen, maar, om mede te bepalen wie het krijgt.

Woensdag

Ik was maandag helemaal vergeten om te vertellen dat we, Jan en ik, even bij onze dochters waren geweest. Henriëtte en Betty. Beiden afgestudeerd, werkend en samenwonend. Zo gaat dat. Kinderen worden snel groot. Als je terugkijkt ging het snel en makkelijk, maar ik herinner me ook andere tijden.

Ik vertrek zo naar Amsterdam en blijf daar slapen om morgen goed op tijd te zijn, zonder risico's van stilstaande treinen etc. Niet altijd de schuld van de NS.

Donderdag 23 oktober

“De Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen is een monument van Nederlandse nuchterheid. Geen flauwekul, maar gewoon opkomen voor de rechten van vrouwen, met kijk op de lange termijn. Dat zo'n club het Internet opgaat, is een teken dat het Internet geen trendy modegril is. Met de nieuwe website van de NVVH zit u midden in een wereldwijd netwerk van vrouwenorganisaties en consumentenorganisaties.” Aldus minister Jorritsma.

Dit schrijf ik op donderdagavond tien uur: uitgeput, bekaf, maar zeer tevreden. Het was echt een groot succes, precies zoals we wilden. Informatief, leerzaam, maar ook verrassend gezellig. Het optreden van o.a. Opera della Casa was fantastisch. Drie eigenzinnige dames zorgden voor een menu, bestaande uit liederen, duetten en opera-aria's. Licht verteerbaar en stijlvol, maar ook vol humor. Het smaakte letterlijk naar meer. De Yakultzaal in de Beurs van Berlage leende zich uitstekend voor ons lustrum. Wat een bof dat we deze zaal aangeboden kregen en wat een bof dat zo'n vereniging als de onze zoveel vrijwilligers kent, die het vanzelfsprekend vinden om overal de helpende hand te bieden en bij te springen. En dat was wel nodig met zo'n programma. Een presentatieshow met als centraal thema 'de digitale snelweg' in de Beurs, een gezamenlijke lunch in de Oude Kerk en een rondvaart door de mooie Amsterdamse grachten. Tijdens de lunch mocht ik een cheque van tienduizend gulden aanbieden aan Berdien Stenberg, ambassadrice van UNICEF. De opbrengst van allerlei acties voor een UNICEF-project in Bangladesh. UNICEF probeert daar kinderen uit de kledingindustrie weg te halen en ze scholing te geven, zodat ze kans maken op een beter leven.

Het wás een enerverende dag, maar het was ook een heerlijke dag. Een dag met een gouden randje.