Bossa nova op snerpende synthesizers bij Stereolab

Concert: Stereolab. Gehoord: 24/10 Paradiso, Amsterdam.

Tussen easy listening en experimentele noise ligt een wereld van verschil. Die wereld is de wereld van Stereolab. De groep van gitarist Tim Gane en zangeres/toetseniste Laetitia Sadier onderscheidt zich van andere Britse popgroepen door de veelheid van schijnbaar tegenstrijdige stijlen en invloeden. Bossa-nova-ritmes gaan samen met snerpende synthesizers, Blondie-achtige popliedjes ontaarden in oorverdovend lawaai en Française Sadier zingt haar zwoele chansons op een monotone, aan de 'Krautrock' van Can en Neu! verwante begeleiding. Songtitels als 'Super Electric' en 'Metronomic Underground' doen kil en mechanisch aan, terwijl Sadier en tweede zangeres Mary Hansen juist zo ontwapenend een hoekig new wave-liedje in de stijl van The B-52's kunnen zingen.

Omdat de muziek van Stereolab alle kanten op gaat, heeft de zeldzaam productieve groep na vijf jaar en negen cd's nog steeds niet meer dan een undergroundstatus opgebouwd. Na de veelgeroemde voorlaatse cd Emperor Tomato Ketchup werd het recente Dots And Loops opgenomen met hulp van geestverwanten Tortoise (Chicago) en Mouse On Mars (Düsseldorf). Door de Frans-Engelse teksten en de grenzeloze muziek zet Stereolab een eerste stap naar een werkelijk internationale vorm van popmuziek

In Paradiso trokken ze gisteren niet meer dan een halfvolle zaal, waar volop ruimte was om een beetje mee te wiegen op popdeuntjes met een dubbele bodem. Gaandeweg werd het optreden experimenteler. Met zijn rug naar het publiek liet Tim Gane zijn gitaar knorren en gillen. Uit zijn effectapparatuur kwam het indringende getik van een Geigerteller of de storingsruis van een transistorradio. Met haar antieke (want meer dan vijf jaar oude) Moog-synthesizer wekte Sadier een gevoel van modern passé op met warme analoge klanken.

Stereolab wil niet bedelen om succes door het volgen van modetrends, aldus Gane. De aantrekkelijke popsong 'Metronomic Underground' met vocaal kat-en-muisspel van de beide dames werd gisteren onmiddellijk gevolgd door oorverdovende geluidsexperimenten, waarbij het onrustbarende volume van de toegift 'Tomorrow Is Already Here' menigeen de zaal uit joeg. Stereolab laveerde overtuigend tussen hard en zacht en tussen mooi en lelijk, al is het nog maar de vraag of ze daar ooit beroemd mee zullen worden.