The Hard Way

The Hard Way (John Badham, 1991, VS), Veronica, 21.05-23.10.

Je kunt dit op twee manieren doen, zegt hoofdinspecteur Brix tegen James Woods' personage in The Hard Way (1991). “The easy...” “or the hard way”, vult Woods aan en gelukkig kiest hij ervoor om het zich zo ingewikkeld mogelijk te maken. Het resultaat is een razendsnelle actiekomedie. Woods is John Moss, een doorgewinterde rechercheur bij de New-Yorkse politie. Hij krijgt een rookie (groentje) onder zijn hoede, en niet zomaar eentje, maar de populaire acteur Nick Lang (Michael J. Fox) die zich wil voorbereiden op een rol in een politiefilm. The Hard Way wordt daardoor een film over acteren, net als de film-in-de-film een scenariotruc zo oud als de cinema, maar wel een die mede door de casting en de vaart van de film absoluut een meerwaarde geeft aan deze hardboiled screwball comedy. Woods en Fox vertegenwoordigen twee manieren van acteren. Woods is de extreme method acteur, die meer nog dan Robert de Niro of Harvey Keitel louter rollen lijkt te spelen die hem op het lijf geschreven zijn. Juist hij speelt nu een personage dat zich luidruchtig afzet tegen “het acteurtje dat denkt door een beetje met een pistool te zwaaien erachter te komen wat het betekent om een politieman te zijn”. En hoewel Fox gebukt zal blijven gaan onder zijn imago van opgewonden standje uit de tv-serie Family Ties, blijkt hij zich te richten op het klassieke vakmanschap.

Als acteur Nick Lang laat Fox zien heel goed een method acteur te kunnen spélen. De drang van zijn personage om echter dan echt te worden, resulteert onder meer in een meesterlijke parodie op De Niro's spiegelscène uit Taxi Driver. Het spel met acteren over acteren doet denken aan een prachtige anekdote die aan Sir Laurence Olivier wordt toegeschreven. Bij de opnamen van The Marathon Man schijnt Olivier met verwondering te hebben gadegeslagen hoe Dustin Hoffman voor elke hardloop-scène zich buiten de set ook daadwerkelijk in het zweet liep. Verbaasd moet Olivier opgemerkt hebben: “Why? Can't he act?”

Er zijn meer verwijzingen naar de filmgeschiedenis. Zo is de ten tijde van de film rijzende faam van de Australische acteur Mel Gibson in het Hollywood-bolwerk een van de running gags. En voor wie onlangs nog Alfred Hitchcock's North by Northwest zag is de gelijkenis tussen de afrekeningsscènes van beide films opvallend.