Red mijn tamagotchi!

Een konijn mocht ik niet van mijn moeder, want zei ze: straks zitten je vader en ik gras te plukken om jouw beest te voeren. (Ik heb er later toch een gekregen, maar die eindigde in de pan van de buren met Kerstmis, hoewel ik vaak gras plukte!)

Tegenwoordig is het anders. Kinderen die thuis weinig ruimte hebben voor een harig, poepend, loop- en knaaggraag huisdier, krijgen een huisdier in een klein computer-ei: een tamagotchi, Japans voor 'mijn lief ei'. Je kunt daarmee een kuikentje 'uitbroeden' dat je door op knopjes te drukken eten kunt geven, straffen, zijn poep opruimen, uitlaten, laten slapen, en wat al niet.

Een goed idee van die Japanse fabriek, want je zo heb je een net echt huisdier, dat ook voer en aandacht nodig heeft. Zonder dat er stinkende poep en niesbuien veroorzakende haren in huis liggen. Ideaal voor ouders die altijd wat te zeuren hebben, zou je zeggen. Maar zo is het niet. Want dat computer-knuffelkuiken (en er zijn ook hondjes, visjes, dino's, katjes in computer-eieren) piept als hij iets wil. Hij geeft de hele dag door computerpiepjes, als het hem uitkomt. Daarom mogen kinderen hun computer-knuffeleieren niet meer mee naar school nemen, want de juffen en meesters worden gek van dat gepiep in de klas. Dus wie moet er overdag voor de computer-knuffel zorgen? Ja! De vaders en de moeders!

Zodoende zat ik vorige week plotseling overdag met de taak een hondje-in-een-computer eten te geven, uit te laten, zijn poep op te ruimen en op te voeden. Ik wilde wel, maar hoe dat moest - dat was volkomen onduidelijk. Ik heb wanhopig allerlei knopjes geprobeerd, regelmatig eten gegeven, poep opgeruimd, maar elke avond als ik thuis kwam en mijn zoon hoopvol om zijn computerhondje vroeg hing er een zwart gordijn voor het computer-ei beeldschermpje: het beestje was dood gegaan.

Hoewel ik nieuwe aanwijzingen heb gekregen van mijn zoon, lukte het de dag daarna ook niet. Dan verscheen er weer een doodshoofdje in de hoek van het schermpje, waaruit bleek, volgens andere volwassenen die ook tamagotchi opvoeden, dat mijn hondje ziek was. Een spuitje moest ik hem geven, en een uur later nog een, maar het hielp niks. Ook de gebruiksaanwijzing bij het computer-ei, bracht weinig duidelijkheid. De uitleg die daar op staat is zo kort, dat je er niks aan hebt. Bovendien worden de plaatjes op het beeldscherm niet uitgelegd.

Nu is er een boekje uitgekomen getiteld I love my Tamagotchi, de onofficiële gids voor het omgaan met een elektronisch huisdier, dat ik van A tot Z gelezen heb. Maar ik ben er nog niks wijzer van geworden. Want het is niet makkelijk, zo'n knuffel opvoeden. Lees bijvoorbeeld over eten geven: 'Stel je geeft je knuffel tien maaltijden en twee snacks per dag, daarna speel je vier keer per dag met hem (-) dan betekent dat: 10 maaltijden van 1oz/maaltijd = + 10 oz; 2 snacks van 2oz/snack = + 4oz, = gewichtstoename van 14oz, min 4 spelletjes van -1oz (-) = netto gewichtstoename van 10oz per dag. Prima en gezond.' De som snap ik wel (oz is de afkorting voor een Engels ons, ongeveer 28 gram) maar ik heb er weinig aan. Want het gaat over een echte tamagotchi, met snacks en dat soort dingen, en het computer-hondje dat ik moet opvoeden is een nepper, namaak, en heeft al die functies en drukknoppen niet. Wel vermoed ik dat mijn zoons computerhondje, net als een tamagotchi-kuiken, ook een hele ontwikkeling doorloopt, van baby, via puber tot volwassen hond, maar aangezien 'My Sweetest Puppy' nog nooit ouder is geworden dan één dag weet ik dat niet. Bij ons thuis drukken we niet meer op de herstart-knop, dus onze computerknuffel blijft nu dood, tot de batterijtjes op zijn.

Tenzij iemand van jullie nog tips heeft. Hoe gaat dat bij jullie thuis? Heb je een tamagotchi? Hoe oud is die geworden? Wie zorgt er voor? Schrijf het ons.

Schrijf (en teken) over je belevenissen met je tamagotchi aan de Kinderpagina, NRC Handelsblad, Paleisstraat 1, 1200 RB Amsterdam. Zet op de enveloppe Tamagotchi. Zet je naam, adres en leeftijd duidelijk op de brief. Onder de beste inzendingen verloten we het boek 'I love my Tamagotchi, de onofficiële gids voor het omgaan met een elektronisch huisdier', door Bronwen, uitgeverij Van Reemst, 95 bladzijden, ƒ 12,50.