Nederlandse Grease: snelle show vol talent

Voorstelling: Grease, musical van Jim Jacobs en Warren Casey, door Stardust Theatre. Spelers: Brigitte Nijman, Dennis van de Klundert, Sophia Wezer, Anneke Beukman, Dirkjan Jansen, Edwin de Jongh, e.a. Kostuums: Jan Aarntzen. Decor: Eric van der Palen. Muzikale leiding: Peter Stöve. Choreografie en regie: Susanne Breuning. Gezien: 21/10 in Nederlands Congresgebouw, Den Haag. Aldaar t/m 2/11; tournee t/m 18/5. Inl. (0900) 3005000.

Grease begon als een grap, hebben de makers later verklaard - en dat is aan hun musical nog steeds te merken. Alles is immers pastiche: de cartooneske jaren-vijftig-sfeer van vetkuiven, petticoats en de hormonale hitsigheid die onderling heerst, de recht-toe-recht-aan-rock & roll, de smeltend getoonzette tienerverdrietjes met hun hikjes in de tekst en snikjes in de stem, de vanzelfsprekende gehoorzaamheid aan het gezag en ook, hopelijk, de eenvoudige wijze waarop Sandy en Danny elkaar eerst niet, en later natuurlijk wél krijgen. Zo simpel is het namelijk: hij wil haar wel, maar kan het tegenover zijn vrienden niet maken met zo'n tutje op de proppen te komen. Dus wat doet ze tenslotte? Ze hult zich in lekker leer. Happy end.

En zo bleken Jim Jacobs en Warren Casey een goudmijn te hebben aangeboord. In februari 1972 ging Grease in première op Broadway, daarna in Londen (met een nog onbekende Richard Gere als Danny) en in 1978 volgde de verfilming met Olivia Newton-John en John Travolta, waarvoor John Farrar (ex-Shadows) ter versterking de twee extra songs schreef die wereldhits werden: Hopelessly devoted to you en You're the one that I want. Met als gevolg dat nu geen enkele theaterproductie van Grease meer zonder die twee nummers kan. Ook niet de Nederlandse versie, die sinds kort op tournee is.

Nederlandstalig is die versie overigens maar gedeeltelijk: het gesproken woord is vlot vertaald, maar de songs zijn Amerikaans gebleven. Dat leidt een enkele keer tot een rare overgang, als de spreektekst bedoeld is naadloos over te gaan in gezang. Verder stoorde het mij nauwelijks; de intrige is nu eenmaal nogal wezenloos en de rocksfeer van de nummers blijft op deze manier het best bewaard. Het gaat niet om het verhaaltje, maar om de show.

En die mag er zijn. Als een kruising tussen Olivia Newton-John en de prille Willeke Alberti, met haar paardestaart en hoog dichtgeknoopte bloesje, is Brigitte Nijman op en top de Sandy die ze moet zijn. Bovendien zingt ze hard en schel, net zoals Brenda Lee dat in de jaren vijftig deed. Tegenover haar is ook Dennis van de Klundert een ontdekking, met zijn soepele versierderslijf, de hooghartige trek om zijn kaken en de krolse hunkering in zijn zangstem. Ze worden omringd door een ensemble vol individueel talent, dat bewijst hoe snel er de laatste jaren in Nederland een generatie is opgegroeid die dit eens zo moeilijk te bezetten genre zelfbewust en tot in de vingertoppen beheerst.

Met veel meer vaart dan in de verfilming ontrolt deze Grease zich als een fleurig en beweeglijk stripverhaal op West Side Story-gympies, met nog iets te veel omhaal van woorden, maar ook met snelle afwisselingen in het toneelbeeld, een slagschip van een cabriolet en veel energieke rockdans die door de Deense regisseur Susanne Breuning met humor werd geënsceneerd. Het is, alles bij elkaar, volstrekt pretentieloos vertier, waar ik onbedaarlijk opgewekt van werd.