Liefde in stand houden, dat is ingewikkeld; Gesprek met de makers van de film 'A life less ordinary'

Het trio John Hodge, Andrew Macdonald en Danny Boyle werd bekend met de zeer Schotse films 'Shallow Grave' en 'Trainspotting'. Gezamenlijk maakte ze nu 'A Life Less Ordinary', lichter en met meer romantiek, en daarmee hopen ze ook in Amerika succes te hebben. “We proberen niet eens uit te leggen wat een Schot in Utah doet.”

Het succes vorig jaar van de verfilming van Irvine Welsh' cultroman Trainspotting leek wel een sprookje: niet alleen om de frisse, onconventionele filmische kwaliteiten, maar ook vanwege het productieverhaal dat erachter zat. Trainspotting was net als zijn voorganger, de excentrieke thriller Shallow Grave (1994), het resultaat van de hechte samenwerking tussen twee Schotten en een Engelsman: scenarioschrijver John Hodge, producent Andrew Macdonald en regisseur Danny Boyle. Niet alleen hadden ze afgesproken samen te blijven werken, inclusief hun hoofdrolspeler Ewan McGregor, cameraman Brian Tufano, editor Masahiro Hirakubo, production designer Kave Quinn en kostuumontwerpster Rachel Fleming, maar ook om met zijn allen onafhankelijk te blijven en lucratieve opdrachten van Hollywood af te slaan. Hun derde film werd dus niet, zoals ze even overwogen hadden, de vierde aflevering in de science fictionserie Alien, die nu onder regie kwam van de Franse auteur van Jean-Pierre Jeunet (Delicatessen). Het werd A Life Less Ordinary, een eigen, oorspronkelijk project, waaraan de arts Hodge (33) al begonnen was te schrijven direct na Shallow Grave. Wel mikt A Life Less Ordinary, een moderne variant op de 'screwball comedy' uit de jaren dertig, op een breder en jonger publiek dan de eerste twee films. Door de keuze van Amerikaanse locaties en gedeeltelijk Amerikaanse acteurs wordt nadrukkelijk gemikt op de Amerikaanse markt, waar Trainspotting, ondanks een omvangrijke publiciteitscampagne, veel minder succes had dan in Europa. Het trio Hodge, Macdonald en Boyle, dat de internationale pers te woord stond in een club in het Londense Soho, benadrukt dat ze ondanks het Amerikaanse karakter van de film geen enkele concessie gedaan hebben aan de financiers: “De film komt volledig voor onze verantwoording. We hopen dat A Life Less Ordinary in Amerika meer succes zal hebben dan Trainspotting.”

Engelen

De kans dat die ambitie vervuld zal worden, is niet denkbeeldig, maar liefhebbers van Trainspotting en Shallow Grave zullen waarschijnlijk teleurgesteld worden door het minder realistische gehalte van de nieuwe film, waarin een ontslagen portier van een grote firma (Ewan McGregor) de dochter (Cameron Diaz) van zijn hoogste baas (Ian Holm) ontvoert. Een duo engelen (Holly Hunter en Delroy Lindo) krijgt de opdracht te zorgen dat beiden verliefd op elkaar worden, en dat kost weinig moeite. Hodge: “De traditionele taak van Cupido is niet zo lastig. De liefde in stand zien te houden, dat is ingewikkeld, zoals de twee engelen tot hun schade en schande ontdekken”.

Regisseur Danny Boyle (41), bij film terechtgekomen via het Londense theater en de televisie, liet zijn hoofdrolspelers twee klassieke films nauwkeurig bekijken, omdat hij hoopte iets van de toon daarvan te treffen. De ene was de oer-screwball comedy It Happened One Night (Frank Capra, 1934), de ander de surrealistische Britse film over leven, liefde en dood A Matter of Life and Death (1945), geregisseerd door Michael Powell en Emeric Pressburger. Niet helemaal toevallig was Pressburger de grootvader van producent Andrew Macdonald (31). Boyle ontdekte dat er gemiddeld genomen een groot verschil is tussen Amerikaanse en Britse acteurs: “Ik heb een grote hekel aan improviseren door acteurs. Wat in het scenario staat, moet precies uitgevoerd worden. De meeste Britse acteurs hebben groot respect voor het script, maar aan Amerikanen moet je van te voren heel goed duidelijk maken dat je geen enkele afwijking van het scenario zult dulden, pas dan houden ze zich er aan. De meeste Amerikaanse sterren zijn gewend het scenario aan het begin van de opnamen weg te gooien en de film dan zo ongeveer in grote lijnen daardoor te laten inspireren. Voor hen is een film maken niet het volgen van een scenario, maar het ondernemen van een privéreis naar de binnenkant van hun hersenpan, zoals Marlon Brando dat ooit bedacht heeft. Soms levert die werkwijze briljante, inspirerende en unieke resultaten op, maar meestal zitten ze er helemaal naast en is het alleen maar frustrerend.”

Wel heeft Boyle grote bewondering voor sommigen van zijn Amerikaanse acteurs, vooral het enorme arsenaal aan goede bijrolspelers (de sterren van Big Night, Stanley Tucci en Tony Shalhoub zijn in kleine rollen terug te vinden), en de nog relatief onbekende Cameron Diaz, die A Life Less Ordinary direct draaide na My Best Friend's Wedding, het grote Amerikaanse succes van deze zomer. Boyle: “We wisten bij de casting meteen dat we Cameron Diaz moesten hebben. Ze is een voormalig topmodel, maar je kunt ervan uitgaan dat ze binnen zeer korte tijd ook een toonaangevende filmster zal worden”.

Twijfelaar

Scenarioschrijver Hodge, die onlangs weer een paar maanden als arts werkte in een ziekenhuis in Zuid-Londen (“ziektes en behandelingsstrategieën zijn veel spannender dan filmscripts”), wilde na de zwarte komedies Shallow Grave en Trainspotting per se eens een lichtere film maken, met veel romantiek, een happy ending en sterke vrouwelijke personages. In de verhouding tussen Cameron Diaz en Ewan McGregor zijn de traditionele rollen inderdaad enigszins omgekeerd: de mannelijke ontvoerder is een passieve twijfelaar, het vrouwelijke slachtoffer houdt de touwtjes stevig in handen. Ook moest de film een sprookjesachtig karakter hebben. Het uitgangspunt was dat de overtuigingskracht van de personages zou verhinderen dat de toeschouwer lastige vragen stelt over het werkelijkheidsgehalte. Producent McDonald: “We proberen niet eens uit te leggen wat een Schot als McGregor in Utah doet. In een traditionele Hollywoodfilm zou zijn aanwezigheid in Amerika in een paar dialogen worden verklaard, maar dat interesseert ons helemaal niet. Als de kijkers zich niet door het sprookje laten meeslepen en te veel lastige vragen gaan stellen, ja, dan hebben we een probleem”. Scenarist Hodge voegt eraan toe dat hij hoopt dat de kijker één hersenhelft uit zal weten te schakelen.

De keuze om de film in Amerika op te nemen is niet alleen gemaakt uit commerciële overwegingen. Macdonald, Hodge en Boyle zochten een weids landschap met veel variatie en dat vind je nu eenmaal niet snel in Europa. In tegenstelling tot de eerste twee, zeer specifiek in Schotland gesitueerde films, moest A Life Less Ordinary een publiek over de hele wereld aanspreken. Het zou een mooi compromis geweest zijn wanneer de gastrol van God gespeeld zou zijn, zoals aanvankelijk in de bedoeling lag, door Sean Connery, wiens onsterfelijke roem als de beroemdste Schot als een 'running gag' door Trainspotting loopt. Hodge: “Connery weigerde, en dat is de grootste fout in zijn carrière. Hij vond de rol van God te min, noemde zijn beoogde aandeel 'een scheet in een onweersbui'. Ik weet niet precies wat hij daarmee bedoelde, maar waarschijnlijk heeft het met geld te maken.”. Boyle: “In het kantoor van het hiernamaals zou God even basketbal spelen. We hadden voor die rol of een totaal onbekende acteur nodig, of iemand die overal ter wereld, van Brazilië tot Noorwegen, onmiddellijk herkend zou worden. Dan houd je niet veel mensen over: Connery, Woody Allen of misschien Arnold Schwarzenegger, maar die paste niet bij ons. Uiteindelijk is de hele scène vervallen”.

Heeft het succes van Trainspotting nu uiteindelijk geholpen om voor A Life Less Ordinary een budget van twaalf miljoen dollar te krijgen? Boyle: “Mensen in de filmbusiness respecteren succes. Twaalf miljoen dollar is voor een Europese film veel, maar voor Hollywood zo goed als niets. Iedereen is daar zo goed als de recette van zijn laatste film”. Maar maakt de hechte samenwerking tussen het trio en hun crew hen dan niet min of meer onkwetsbaar voor bij voorbeeld een mogelijke flop van A Life Less Ordinary? Macdonald antwoordt dat niemand in de filmwereld in zo'n onkwetsbare positie verkeert: “We hebben verschillende projecten op stapel staan, maar het is wel zeker dat de volgende film weer een internationaal karakter zal krijgen, en niet specifiek Schots of zelfs Brits. Wij maken Britse films met een internationaal karakter.”

A Life Less Ordinary wordt vanaf 30 oktober in de Nederlandse bioscopen verwacht.