ME-patiënten

Het heeft mij al jaren verwonderd dat ME-patiënten zelfs maar de mogelijkheid dat ME iets is dat 'tussen de oren zit' zo heftig afwijzen. Voor mensen die van een probleem af willen, lijkt mij dat een nogal ongerijmde stellingname, want hij blokkeert mogelijkerwijs een therapie.

Maar wellicht is Joost Cannegieters brief in de krant 18 oktober over ME en Frits Abrahams verhelderend in dat opzicht, met name waar hij 'tussen de oren zitten' gelijk stelt aan 'ingebeeld zijn'.

Hebben wij hier misschien te maken met een semantisch probleem? Want voor mij betekent 'het zit tussen de oren': het is psychisch, en niet: het is aanstellerij of inbeelding. Voor anderen is iets 'tussen de oren' kennelijk wél hetzelfde als 'aanstellerij'. Maar dat is, om in de terminologie van Cannegieter te blijven, een kwetsende opvatting jegens al diegenen die lijden aan levensbedervende psychische kwalen, welke kwalen immers wel 'tussen de oren zitten', maar lang niet 'ingebeeld' zijn.

Lijders aan ME hebben duidelijk een ernstig probleem. Wat doet het er dan toe of de oorzaak, en dus de therapie, somatisch is of psychisch? Als je er maar van af komt, zou ik zeggen.