Blijmoedig wankelen

Agony Again, Ned.2, 0.01-0.28u.

Series over tv-makers zijn er wel meer. Denk bijvoorbeeld aan Drop the Dead Donkey, The Newsroom ('s woensdags op Nederland 3) en de Larry Sanders Show van Garry Shandling, die sinds een paar weken iedere dinsdagavond laat bij de BBC te zien is.

Ook de Britse comedyserie Agony Again uit 1995 speelt in de tv-wereld. Het is de voorzetting van de serie Agony ('79-'81) met opnieuw Maureen Lipman in de hoofdrol als presentator Jane Lucas.

Was ze in de eerste versie nog een jonge agony aunt, een 'lieve Mona' van een radioprogramma vol telefonische hartepijn, nu presenteert ze eens per week op de middagtelevisie het niet bijster succesvolle Lucas Live, een Catherine Keijl-achtig programma over problemen.

Net als in haar radiotijd kan de inmiddels gescheiden Jane Lucas zichzelf nog altijd amper handhaven in het leven. Ze wordt onder de voet gelopen door haar werkster, laat op weg naar de studio niet een, maar tweemaal haar autoramen lappen door sloebers bij het stoplicht en de producer van haar programma kan ze ook al nauwelijks onder controle houden. Een luie homoseksuele zoon, een hysterische joodse moeder, zijn nog een paar factoren in haar leven die zorgen dat ze voortdurend blijmoedig op het randje balanceert. En dat geeft volop gelegenheid voor verwikkelingen die dankzij de achterliggende tragiek vaak erg humoristisch zijn.

In de eerste van de zeven afleveringen die van Agony Again zijn gemaakt, pikt ze de tweede ramenwasser op van de straat. De sullige man van middelbare leeftijd heeft zijn baan verloren, vrouw en kinderen hebben hem verlaten, hij is dakloos en bezit nog slechts een tandenborstel en een tomaat. Een goed onderwerp voor de talkshow. Als tijdens de uitzending blijkt dat officiële instanties niets voor hem kunnen doen, geeft ze hem zelf maar onderdak. En de hulpverlener uit de uitzending wordt verliefd op haar en blijkt later al getrouwd te zijn. Zo stapelt ze voortdurend de problemen van anderen op die van haarzelf.

De situaties zijn vaak grappig, een beetje slapstick-achtig gespeeld en ook de teksten zijn goed, zoals Jane's moeder die zegt dat vader zich in zijn urn zou omdraaien (“he would turn in his urn”) als hij wist in wat voor problemen zijn dochter nu weer verzeild was geraakt. Het hoogtepunt van vanavond is het moment dat ze na de eerste nacht met de zwerver wordt opgewacht door journalisten. Tegen de man van The Guardian zegt ze dat het een symbolisch protest is tegen de vijandige vrije markt-economie. En The Sun krijgt te horen: “No bonking as yet”.

De regisseur van Agony Again is een van de meest ervaren comedymakers van de Britse televisie. Bob Spiers regisseerde veel afleveringen van Dad's Army (1968-1977), deed in de jaren zeventig Are you being served, Fawlty Towers en recenter Bottom, French en Saunders en Absolutely Fabulous. Ook in Agony Again laat hij zich kennen als een vakman die zonder veel opsmuk efficiënt de comedy in beeld brengt. Zijn volgende productie zal zeker aandacht trekken. Spiers is de regisseur van Spice: The Movie met de Spice Girls.