Ballet vol clowneske karakters

Gezelschap: O Vertigo Danse. Productie: La Bête/the Beast Within, choreografie: Ginette Laurin, muziek: Jean Derome. Gezien: 21 oktober, Cultureel Centrum De Vest, Alkmaar. Tournee t/m 30 november. Inlichtingen (020) 624 26 31.

Hoewel de Canadese dansgroep O Vertigo al meerdere malen in Nederland was, bleven de optredens veelal eenmalige gebeurtenissen, die in Arnhem plaatsvonden. De band met de Arnhemse Stadsschouwburg werd dit jaar nog eens extra bevestigd doordat de nieuwste productie La Bête/the Beast Within van artistiek leidster en choreografe Ginette Laurin tot stand kon komen mede door de medewerking van die schouwburg.

De Stichting Raamwerk, een sinds 1989 bestaand initiatief van de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties (VSCD), koos daarna het in januari 1997 uitgebrachte en sindsdien wat veranderde La Bête voor een serie voorstellingen in dertien door het land verspreide Nederlandse theaters. Het Cultureel Centrum De Vest in Alkmaar mocht dinsdagavond het spits afbijten. Ginette Laurin maakt theatrale bewegingsstukken met dansers die niet zo direct imponeren door fysieke perfectie en technische virtuositeit.

Daar gaat het in Laurins choreografieën ook niet om. Ze gebruikt ruwe, ongepolijste bewegingen waarbij lichamen tegen elkaar aanvallen, benen en voeten zelden volledig gestrekt zijn maar louter dienen om van de grond af te zetten, om kracht en stevigheid te tonen en om snel en licht mee door de ruimte te kunnen gaan. Armen graaien en maaien in de lucht, strekken zich aarzelend uit naar een ander, manipuleren lichaamsdelen, vangen en dragen torsos. Uitingen van drift worden gecombineerd met onbeholpen pogingen tot tederheid.

Voor La Bête gaf Laurin haar tien dansers een belangrijke rol in het creatieve proces. Van hen werd een grote eigen inbreng verwacht: een intense persoonlijke beleving en een vanuit henzelf ontstane bewegingstaal.

Uitgangspunt in La Bête is de wereld waarin een denkbeeldige schrijfster leeft. Een wereld vol levendige, primair reagerende figuren, grillige, vaak clowneske karakters die constant met de schrijfster en zichzelf op de loop gaan. Dat levert vaak mooie, intrigerende beelden op, ook al door het sfeervolle toneelbeeld waarin vier stoelen aan lange buizen in de lucht hangen tegen een dreigend zwart gat of een bewolkte hemel.

De kostuums, bruin/rode kort gerokte uitstaande jurken boven lange broeken, zijn bizar van snit. Bizar is ook de stevig gebouwde man in zijn wapperende rode korte onderjurk. Hij roept, evenals het bovenlichaam ontblotende koppel, vragen op die nergens ook maar een schijn van antwoord krijgen. Je zou graag meegevoerd willen worden in de fantasiewereld van al die wonderlijke wezens en hun raadselachtige gedragingen, maar dat gebeurt niet. Het blijven beelden, die al snel te veel op elkaar gaan lijken omdat het bewegingsmateriaal zo weinig varieert in intensiteit en vorm.

Een paar duetten met een licht folkloristische ondertoon doen je even rechtop zitten, maar leiden niet tot een hechte compositorische opbouw, noch tot de duidelijke contrasten die door Laurin worden nagestreefd. La Bête is geen slechte voorstelling, zeker niet, maar het is er niet een die spraak- of smaakmakend genoemd kan worden.