Mist

Een van de meest ondergewaardeerde vormen van vertier is kijken naar het ontstaan van mist: op immense podia zijn de meest subtiele kinetische verschijnselen te zien, maar het publiek blijft massaal weg.

Soms wordt binnen een kwartier een landschap van ettelijke vierkante kilometers weergaloos ingepakt, zonder dat er een hond komt kijken. Als Christo hetzelfde deed, zouden de foto's tal van voorpagina's halen. Belangrijk probleem - vanuit de mist geredeneerd - is het ontbreken van kassa's. Als het bijwonen van de wording van een mistbank f12,50 kostte, zouden de toeristen er met busladingen tegelijk op afkomen.

Dan is er het slechte imago van mist. Weerlieden waarschuwen ervoor, het grote publiek vindt het sociaal correct om er niet over te juichen, en helaas doet de pers daar hard aan mee. Het tij zou kunnen keren indien de verzamelde VVV's hun vette beurzen eens openden voor een stevige STER-campagne voor mist, maar dat durven ze niet. Toch gaan de voorstellingen gewoon door, zoals eergisteren rond zonsondergang op het Deelense Veld ten zuiden van Hoenderloo. Tegen een zachtroze en grijsblauw panoramadecor vormde zich in minder dan een half uur een dichte, witte laag van een halve tot een hele meter dik over grote delen van honderden golvende hectaren boomloos buntgras en kleine vennen: zo langzaam dat je het niet zag gebeuren, zo snel dat het toneelbeeld steeds veranderde. Publiek: afwezig. Subsidie: geen. Kritiek: lovend.