THE ECONOMIST

De Britse premier Lord Melbourne begreep er in de jaren dertig van de vorige eeuw niets van. “Waarom wordt zoveel drukte gemaakt over het onderwijs? Niemand van de familie Paget kan lezen of schrijven en toch doen ze het allemaal goed.” Volgens The Economist kunnen hedendaagse premiers niet zo onverschillig staan tegenover het onderwijs.

Neem Tony Blair. Waar zijn Nederlandse evenknie 'werk, werk, werk' tot speerpunt van beleid heeft gemaakt, is dat voor Blair 'onderwijs, onderwijs, onderwijs.' Geen overbodige luxe in een land waar voor vier van de vijf elfjarigen die een openbare school bezoeken, een eenvoudige leestest een brug te ver is. Engeland plukt de zure vruchten van een dertig jaar geleden genomen besluit om selectie binnen het openbaar onderwijs af te schaffen. Ouders die het zich konden permitteren, stuurden hun kroost rap naar particuliere onderwijsinstellingen om te voorkomen dat ze op hun 18de met lege handen stonden. Volgens The Economist zou de regering Blair er goed aan doen de scheiding tussen openbaar en particulier onderwijs te slechten. Dat kan op twee manieren: de toegang tot het particulier onderwijs vergroten en een reeks uitstekende openbare middelbare scholen in het leven te roepen. Wat voor het zoontje van Blair kan - uitstekend onderwijs krijgen op een katholieke school - moet voor al zijn leeftijdgenootjes binnen handbereik komen.