De huid van trainer Arie Haan wordt dunner en dunner

TILBURG, 20 OKT. De komende dagen zal duidelijk worden of Arie Haan de eer aan zichzelf houdt en opstapt als trainer van Feyenoord. Na het kansloze optreden van zijn ploeg tegen Willem II (2-0) wekte de veelgeplaagde trainer gistermiddag de indruk te willen vertrekken uit Rotterdam-Zuid. Maar Haan deed zijn recente uitspraak dat het moment van stoppen snel dichterbij komt (Voetbal International van afgelopen week) in Tilburg af als een kwestie van “filosoferen”.

Misschien waren de uitlatingen van Haan een desperate poging om zijn vastgelopen elftal met een shocktherapie weer op gang te brengen. Haan is psycholoog genoeg om te bedenken dat zijn elftal wel een mentale oppepper kan gebruiken in een week waarin Manchester United (op Old Trafford) en Ajax (in de Arena) nog voor de deur staan. Aan de andere kant maakte hij in Tilburg een dermate moedeloze indruk dat het er eerder op lijkt dat de Winschotenaar met het aftellen is begonnen.

Haan klaagde over de “toegenomen druk van buitenaf” die hem en het elftal niet onberoerd heeft gelaten. De bijtende kritiek die de media én het legioen ventileren, zou er de oorzaak van zijn dat Feyenoord zich zonder ook maar een greintje zelfvertrouwen liet inpakken door Willem II. En zelf heeft Haan eigenlijk ook schoon genoeg van alle hoon. “Ik wil de komende dagen met de verantwoordelijke mensen (lees: voorzitter Van den Herik, red.) praten over een oplossing om de spanning rond het elftal weg te nemen. Of we moeten denken aan een aankoop of aan iets anders. Ik voel dat ik niet meer vrijuit kan werken. Als je wat ouder bent, wordt je huid blijkbaar dunner. Het bevalt me niet dat mijn kinderen niet meer gewoon naar school kunnen gaan.”

Al een jaar geleden uitte Haan zijn ongenoegen over het bedreigende sfeertje waarmee hij bij Feyenoord regelmatig werd geconfronteerd. “Haan moet gaan”, eiste de supportersschare al vroeg in dat seizoen zijn hoofd. Maar toen het tij keerde riep het publiek triomfantelijk: “Haan bovenaan.” Gisteren klonk het uit de kelen van de meegereisde Feyenoord-fans: “Jorien, wij zijn Arie zat!”

In de herfst van 1996 beklaagde Haan zich in het voetbaltijdschrift Elf al over de druk: “Ik heb geconstateerd dat men tegenwoordig in Nederland op voetbalgebied even gek is als in veel Zuid-Europese landen. Wat je daar ontmoet - snelle emoties, enorme beleving - vind je hier nu ook. Dat valt mij tegen. Er is te weinig respect. Wij zijn ook mensen, wij willen ook leven. Voetballers moeten zich eigenlijk niet meer op straat tussen het volk begeven. Er kan altijd een mafkees rondlopen die een mes in je rug steekt.”

Inmiddels heeft Haan zijn hoofd op het hakblok gelegd. Als het legioen de bijl wil hanteren, laat hij zich offeren. Feyenoord zal niet gebaat zijn bij Haans vertrek. Het spelersarsenaal dat de afgelopen twee jaar werd opgebouwd, was vooral de keuze van Haan. Op zijn verzoek kwamen de drie omstreden Zuid-Amerikanen Graff, Picun en Cruz.

De Argentijn Julio Ricardo Cruz, de spits van tien miljoen en daarmee Feyenoords duurste aankoop aller tijden, moest hij de afgelopen weken uit de wind houden omdat het publiek over hem heen viel. Ook de wrijvingen met Kornejev, voor wie eigenlijk geen plaats is in het eerste elftal, zorgden volgens Haan voor veel commotie. De trainer heeft zijn ideeën met dit bonte gezelschap van voetballers en die zullen zich niet eenvoudig door een andere trainer laten uitvoeren.

De spelersgroep sprak in een van de vele praatsessies de afgelopen weken het vertrouwen uit in Haans aanpak. Zo liet gelegenheidsaanvoerder Jean-Paul van Gastel weten. “Zijn vertrek zou op een slecht moment komen. Voordat een nieuwe trainer zich heeft ingewerkt ben je weer weken verder. Wij staan achter deze technische staf. Als Haan vindt dat Kornejev niet kan spelen omdat hij te weinig verdedigend werk verricht, dan steunen we hem daarin.”

Het defaitisme is echter zo diep geworteld dat alleen een wonder Feyenoord nog kan redden. Wie Van Gastel gisteren achter Galasek zag aanrennen, weet genoeg. De middenvelder van Feyenoord mist Ronald Koeman in 'zijn rug'. “Als je van Ronald een bal kreeg dan was die op maat. Ik moet nu zelf de passes verzorgen. En als ik word uitgeschakeld, is er niemand die van de ontstane ruimte profiteert. Dan ligt meteen de hele ploeg stil. We missen ook een echte leider. Als Ronald zei: “We doen het zo, dan gebeurde het ook.”

Zonder een kapitein op het schip dobbert Feyenoord stuurloos op de woeste golven. Nederlagen tegen Manchester United en Ajax kunnen de ploeg al vroeg in het seizoen op de klippen werpen. De aangeslagen Haan moet Feyenoord weer mentale kracht geven. “Er is vanaf het begin van dit seizoen geen geduld geweest met de aankopen. Steeds krijgen we te maken met tegengas. Er is iets in de ploeg geslopen dat er niet makkelijk meer uitgaat. De spelers weten er geen raad mee. We hebben een groot mentaal probleem. We zijn meer met onszelf bezig dan met de tegenstander.”

Tegen Willem II dwong Feyenoord nauwelijks kansen af. Het elftal van trainer Co Adriaanse kent weinig buitengewoon begaafde voetballers, maar speelt wel volgens een duidelijke filosofie die veel lijkt op het Ajax-concept en steeds beter in de praktijk wordt gebracht. Danzij een minimaal aantal verdedigers zorgt Bert Konterman op het middenveld voor een numerieke meerderheid. Hij maakte Pablo Sanchez geheel onschadelijk. Ook de andere drie middenvelders, Van Gastel, Van Wonderen en Van Bronckhorst, die vorig seizoen borg stonden voor goede prestaties, kwamen nauwelijks aan voetballen toe.

Willem II sloeg zijn slag in de tweede helft. Tomas Galasek kopte een voorzet in van Arno Arts (1-0). De Tsjech stond er zelf van te kijken, want tot gisteren wist hij niet dat hij met het hoofd kon scoren. Galasek werd dan ook geheel vrijgelaten. De tweede treffer kwam van de voet van invaller Ousmane Sanou die een pass van Jatto Ceesay verzilverde. Er ging fraai voorbereidend werk van linkerspits Joonas Kolkka aan vooraf. De Fin toonde zich weer eens het grootste talent van Willem II.