Simonis (1)

In de recente ophef die de woorden van Nederlands enige kardinaal steevast teweeg brengen, is de strijdkreet van Elsbeth Etty (Z 11 okt.) toch wel de meest spectaculaire.

Schromeloos negeert ze de essentie van 's mans boodschap, om zich vervolgens in een primaire scheldkanonnade schuldig te maken aan alles wat zij Simonis verwijt. Er valt in liberaal Nederland weinig eer te behalen aan de goedkeuring van kerkelijke uitlatingen, zeker niet als het om een archaïsch instituut als de katholieke kerk gaat. Het is dan ook geen pretje te moeten erkennen dat Simonis dit keer een gevoelige snaar heeft geraakt. Hij stelt dat in deze maatschappij de absolute waarde van leven aan ernstige inflatie onderhevig is en ziet zinloos geweld en de lichtvoetigheid waarmee zijns inziens velen met kwesties als abortus en euthanasie omspringen als indicatie hiervan. Daarmee veroordeelt hij geen 'daders', maar stelt hij volwassenen verantwoordelijk voor de vormgeving van een menswaardige samenleving door adequate waarden over te dragen aan een jongere generatie. Dat is zijn goed recht, juist omdat hij kerk en niet staat vertegenwoordigt. Daarnaast geeft hij te kennen verheugd te zijn dat mensen dit ook zonder geloofsovertuiging onderschrijven. Dus geen brandstapels voor mevrouw Etty, hoe graag ze deze Jeanne d'Arc-rol ook op zich had genomen.